ve hayat...devam eder...

2011-11-09T22:15:00.000+02:00

I made a prayer

asked for "something"

"something" to help me

to forget the misery

"something" to give me hope

to see the light behind the dark

ohhh my Allah

I was not ready

for what you gave me...

sızı

2011-10-28T19:35:00.000+03:00

ne tuhaf
sevinçler de
öfkeler de geçici
ama hani bir
sızı var ya içinde
taa en içinde
o hep yerli yerinde
iyi ki dostlar var
ihtiyacın olduğunda
yanında
sesiyle can veren dostlar
varlığıyla umut hani
ahh bir de şu hayat telaşesi
o da olmasa
o sızı var ya o sızı
deler kalbini
yaşadıklarımdan aldığım
bir ders varsa eğer
iman giderse elden
herşey gider...
sızının sahibi de iman
sabrı da...

ağıt

2011-10-16T23:19:00.002+03:00

hani sahip olduklarım ve olamadıklarımla şikayet ettim ya ben
şimdi herşey çok kötü yeniden
yada hiç olmadığı kadar kötü
son günler, haftalar yaşanmamış gibi
yada yaşanmamalıymış
hani kaç kez kabus sanıp uyanmak istediysem ve olmadıysa
o kadar çok istedim
tam acı içinde ağlarken
tutsun biri beni, sarsın kocaman
geçecek desin, herşey iyi olacak
gözlerim kapalı kalsın herşey iyi oluncaya dek...

4 ay!

2011-08-19T17:02:00.003+03:00

onsekiz nisan ikibinonbir...

yeni bir yolda yürümeye başlayalı olmuş 4 koca ay, hani ben küçükken bana kocaman gelen bir hayal, çalışmak..."işim" dediğin bir yer, üstelik hayallerin ötesinde bir yer, bir "kütüphane" evet, işte tam 4 aydır ben bir kütüphanede çalışıyorum, 4 ay önce adım attığım bu kapı, bu başka boyut şimdi hayatımın merkezinde, her günün hikayesi burada geçiyor...aidiyet bile hissediyorum, ne çabuk...

soğuk ve sıcak günler, bitmek bilmeyen ve çabucak geçen saatler, zorluklar keyifler... hepsini yaşadım bu kısacık zamanda ve bekledim yazabilmek için tüm bunların gerçek olduğuna emin olmayı ve fakat şunu da anladım; belki en keyifsizi, ben büyümüşüm fena halde, ne demeli zaman akıp geçiyor, suya tutunmaya çalışan bir kuru dalım sanki, nereye sürüklerse orada açacağım gözümü.

şimdi geriye dönüp baktığımda, yarın ne yapacağım ben? şimdi ne olacak? ne yapmak istiyorum ben? bundan sonraki adım ne peki? diyen ben sanmıştım ki "bir şey yapınca" bitecek sorular, ferahlayacak içim, öyle değilmiş...

sorular da, sorunlar da bendeymiş...içimdeki sorular bitmez, büyürmüş...

yeni sorulara yeni cevaplarla görüşmek üzere:)

2010-10-28T22:44:00.002+03:00

peki, biliyor musun ne istediğini
gözlerini kapadığında gördüğün düşler mi gerçek
tanımadığın nefesler mi
neyin peşindesin
hayalin mi
hayyallerindeki gerçeğin mi
rüzgarın sesini dinle
ve söz ver kendine
hayal kurmak yok bundan böyle...

takvim

2010-09-20T00:39:00.002+03:00

bu yazı zihnimde belki 6 aydır bekliyor, erteliyorum hep...korku var içimde
dün ilk cümleyi yazma cesaretini gösterdim...ancak yazıyı yazmak için ellerimi klavyeye götürdüğümde kendimi bilgisayarı kapatırken buldum, kendinden kaçmak bu olsa gerek
bugün düşündüm ve karar verdim yaz gitsin,
nasılsa kimse okumayacak özenme,
bağırır gibi yaz, bir daha sen bile okumak isteme

ben kendimi yeniliklere açık sanırdım, tamam takıntılarım vardı ama değişim korkulacak şey değildi eskiden, ne oldu yaşlandım mı bilmem...dayanamıyorum değişimlere

planlara uyamadığım kesin, ama hiç plan yapmaktan vazgeçmedim, işime de yaradılar çok zaman, hep takvimlerim oldu benim, bazen doldurmaya vakit bulamadığım ajandalarım, küçücükken bile vardı, yazardım hangi gün ne yapılacak, şu son 4 yıldır takvim hayatımın belki de en önemli gereçlerinden biri oldu, bilmem ne ayının bilmem kaçı ders seç, falanca gün dersler başlar, vizeler şu tarihte, finaller falanca hafta...hep takip ettim hiç kaçırmadım

4 yıl bitti ama bitmeden beni bitirdi...belki okulun son üç ayı takvimlerle bozdum kafayı...seneye eylülde mi açılır okul, ekimde mi? güz dönemi ne vakit bitecek...tatili çok uzun tutmasalar bari...bu fikirlerin zihnime düşmesini müteakip hayal kırıklığı, depresif bir durum e be salak kafam bir daha okul baş-la-ma-ya-cak
"okul" denilen yere ilk adım attığımda henüz 3-4 yaşlarındaydım, şimdi 212im biliyorum hala küçücüğüm ama işte sanki bir parçam benden koparılmış gibi hissediyorum...yada evin kapı önüne bırakılmış çöp poşetiyim...

"okul"un bittiğine üzüldüğümü fark edenler şaşırıyor da şaşırıyor, boş gözlerle bana bakıyor...ahhh keşke diyor, iyi de ben seviyorum "okulu"u yasak mı? ayıp mı?

takvimlere bakamaz oldum, koca yaz kaçtım acı gerçekten, kendime kalemler aldım çocukluğumdaki gibi "okul" için...bundan böyle hiç eskisi gibi olmayacak biliyorum, kalemlerim kaybolmayacak...orda burda unutulan defterlerin peşinden koşulmayacak...daha büyük dertler var bundan böyle...iş-güç peşinden koşmak gerek
ne yüksek lisans ne başka türlü eğitim, hiç biri benim tekrar "okul"lu yapamayacak

mezuniyet işlemlerini başlatamayan, takvimlere bakamayan, "okul"dan kopamayan bir deliyim ben hem de zır deli...offf

karaya vurmuş balık gibiyim, kocaman bir dalga alıyor hırpalayıp, sıcak kumun üzerine atıyor bedenimi, korkuyorum ama bilmiyorum bu kumun üzerinde ölmekten mi haşin dalganın elinde oyuncak oluvermekten mi bilmiyorum...heybetli su geliyor çekiyor beni derinliklere, bir durulsa su belki kavuşacağım eski gücüme, bildiğim sularda alacağım soluğu...derken bir de bakmışım sahili boylamışım...tamam diyorum buraya kadarmış bitti işte, hooop serin su alıyor beni koynuna...son nefesini vermek üzere bir balık gibiyim...nereye aitim bilemiyorum

sade

2010-09-18T19:02:00.002+03:00

küçük bir hayat istiyorum, olabildiğince sade,
kitapların çok gürültülerin az olduğu bir dünya, karmaşadan uzak,
zihnimin yorulmadığı, sesimin yükselmediği, kimseye öfkelenmediğim bir hayat, öfkelenecek bir şey olmayan sapsade bir hayat...
hesap vermeden hesaplı bir hayat yaşamak istiyorum,
belki daha az düşünmek, daha az üzülmek

bir şarkı vardı "kendime yeni bir ben lazım" aynı o hallerdeyim, düşünürken nefesim kesilecek oluyor...beynim zonkluyor,
ıslahat mı inkılap mı istiyorum? bilemiyorum...
içimde kocaman bir offfffffffffff var çıksın istiyorum,
zihnim kararsız...gönlüm kararsız
yeni bir adım atamıyorum, durduğum yere de dayanamıyorum

Allah'ım yeni bir kapı aç ne olur...

sus lütfen

2010-06-08T21:24:00.002+03:00

kafamın içinde durmadan konuşan biri var, onu ne zaman aldım içime bilmiyorum...cidden ne zaman izin verdim beni ele geçirmesine, tuhaf bi biçimde konuşurken duraksıyorum, o ne diyor bir bakıyorum...saçmaladığına inanmak istiyorum ama hep haklı lanet...ne zaman dur dese ve ben durmasam durmadığıma pişman oluyorum(ne cümle ama) ama içimdeki çok bilmiş, ukala dümbeleğini dinlemek de istemiyorum...denemek istiyorum, hata yapmak istiyorum...izin vermiyorrr bir gün bu paragrafı tekrar okursam neden yazdığımı hatırlamayacağım...konu neydi bilmiyor olacağım, böyle başka yazılar da var alışkınım

Zıbın

2010-05-08T19:55:00.002+03:00

Uzun zamandır yazmadım...ama hep istedim...fazla gevelemiyorum yazıveriyorum...

Nereden taktım bu mevzuya kafayı bilmiyorum, ama işte düşünüyorum. Etrafta renk renk, çeşit çeşit, tarz tarz giyinmiş insanları gördükten sonra, düşünmeden edemiyorum.
Giydiklerimiz, çok şey ifade ediyor, modern dünyada... ve belki de yüzyıllardır böyle, henüz ismini bile bilmediğimiz hatta hakkında en ufak bir bilgiye sahip olmadığımız, sokakta gözümüze ilişiveren bir kadın, bir erkek hakkında öyle yada böyle çokça bilgiye sahibiz giydikleri dolayısıyla..."din"ine karar veriyoruz bir anda bazen, çok emin oluyoruz ne kadar "varlıklı" olduğundan..."eski kafa"mı?, "son moda" mı? biliyoruz hemen...bazen beğeniyoruz birini sadece giydiklerinden...ama gerçekten anlatır mı giydikleri birini? gerçekten bu kadar çok şey anlatabilir mi? esvap dedikleri? Emin değilim...
o kadar çok ayrıştırıyoruz ki insanları böylece düşünüyorum insan yalnız başına mı seçiyor giydiklerini..gerçekten kendi istediği için mi öyle? şahsen çok da bilemiyorum, giydiklerime o kadar da kafa takmadığımdan belki, zaten bana bakan biri bugün başka, yarın başka bir şey düşünebilir, ruhum her an değişebilir...ama çok da önemsemem, her halde en çok da bu anlaşılır...bir de neye inandığım belki...ama ne kadar geçerli ki?
Bazen bir ayakkabı markası ne çok şey ifade eder...kırmızı bir elbise ne çok şey söyler...ama biz giyerken o kadar da çok şey düşünmedik ki... her şey birden oluverdi, anneniz siz çocukken size ne giydirdi? o düşünmüş müydü? Etiketlenmek için giyindiğimizi düşünüyorum bazen...etiket de istemiyorum işin aslı...
Bu noktada devreye "zıbın" giriyor. Düşünün yeni doğmuş bir bebek ilk ne giyer? diyorum cevap dünyanın herhangi bir yerinde doğan hemen her bebek doğduğunda ilk zıbın giyer. basit, beyaz, pamuklu kumaştan dikilmiş, yumuşacık, pahalısıyla ucuzu arasında pek de fark olmayan bir şey...nasıl da doğal...etiketsiz

ta-kın-tı

2010-01-29T01:08:00.003+02:00

takıntılara savaş açmak...ve yenilmek
kendimi bildim bileli uyumlu bir insanım, değişime, yeniliğe açığım amma ve lakin vardır benim takıntılarım...öyle böyle değil, üzerine gitmeye pek gelmeyen takıntılar...ama işte durur durur aklıma gelir birine savaş açarım...artık ben o eski ben değilim...takıntı dediğin de nedir canım? havalarına girerim...ve yine geldi bana o hava...saçmaladım, takıntımın üzerine acımasızca gittim, bocaladım...düşünülmüş kararlar sanki ani verilmiş gibi sersemletti...anlamadığım nasıl bir anda öyle güçsüzleşebildiğim...kendime açtığım savaşta bir yanımın nasıl böylesine hazırlıksız yakalandığı...oturduğum koltukta içimden bunun için üzülmeye değmez diye tekrarlarken gözümden süzülen yaşlara karşı koyamamak...galiba ben hala büyümedim...ama korkarım takıntılarım giderek büyüyor...sonumuz hayrolsun

ne yapmalı?

2010-01-20T14:27:00.003+02:00

Tatiller hep korkutur beni. Nedense bir garip ruh hali çöker üstüme, bilemem ne yapacağımı, sudan çıkmış balık misali bir durum...Sabahları kalkmak istemem, geceleri yatmak, ne bir yere gitmek isterim ne de evde durmak, dar vakitlerde hele bir tatil olsun hepsini yapacağım diye biriktirdiğim planlar birden unutulur yada gereksiz gelir artık. Tatildeyken bazen geçmez zaman bende, bazen su gibi akar tutamam. Geceleri düşünürüm biriktiririm içimde bir sürü şey, ama sabah olduğunda hepsinin yerini bir uyuşukluk hali alır...tatilleri sevmem ben...vaktim yokken yapabildiğim onca şeyi yapamaz olurum...beyin fonksiyonlarım yavaşlar adeta...zihnim başka türlü çalışır. Her türlü aksilik beni bulur. Her şey üstüme gelir. Ben çekilirim kabuğuma...ne yapmalı? diye düşünür dururum..bu ruh halinden nasıl çıkmalı?

2009-12-06T12:42:00.002+02:00

daha dün...başkalarının sorunlarına kafa yorarken...
bugün aniden...
yoksa...nasıl yani...yok artık...olmaz öyle şey...abartıyorum...kendim uyduruyorum...saçmalama hüm...yanlış anladın...ama neden...ne gerek var...kim bu numara....neden...korkuyorum...kuruyorum sadece...ufff...başım dönüyor...kuruntularımdan kurtulmak istiyorummmmm

aklım almıyor...

2009-12-05T21:13:00.003+02:00

bazen bazı şeyleri aklım almıyor...düşünsem de bulamıyorum doğru cevapları..hiç bir cevap bana doğru gelmiyor...şimdi bu katsayı mevzu var ben buna oldum olası karşıyım doğal olarak...neden doğal olarak ortada adaletsiz bir durum var çünkü mesele bana göre imam-hatip den falan ibaret değil...13-14 yaşında bir çocuğun ya da ailesinin yaptığı bir seçimi bütün hayatı boyunca taşıyacağı bir yük haline getirmek...diyelim ki çocuk teknik lisede okudu, okula girdiğinde taş çatlasın 15 yaşında mezun olurken 18 olmuş edebiyat okumak istiyor... yok arkadaşım okuyamazsın, katsayı var, hem sen okursan imam-hatipli de okur sonra halimiz nice olur...bu kafa yapısını anlamamın imkanı yok....
aklımın almadığı tek şey bu değil tabii...bizim memleket tuhaf, her şeyin bir yolu bulunur...öyle olmazsa böyle olur...yalnız benim bildiğim bir şey var bu ülkede; eylemle pek bir şey olmaz...olsaydı bugün biz bildiğiniz komünizmle idare ediliyor olurduk...malumunuz komün hayatına meraklı arkadaşlar...her gün eylemde...memlekette itiraz edilecek şey çok da itiraza cevap yok...olsun yine de sesimizi duyurmak olsun...yapalım eylem en azından haber olsun...cuma günü okuldan çıktım, edebiyat fakültesinden ana kampüse geçip biraz oyalandıktan sonra girdiğim, araç kapsısında değil de ana kapıdan çıkıyorum...biraz kalabalık var...imam-hatipli kızların çoğunluğu oluşturduğu grup eylem için hazırlanıyor...
anlamadığım şey 3 e geliyor sıra bu noktada...meydandaki Beyazıt camisinde cuma vaazı okunuyor...malum günlerden cuma namaz var...bizim memlekette erkeklerin önemli bir kısmı bu namazı aksatmamaya çalışır...Allah kabul etsin...imam-hatipli öğrencilerin bir kısmı da içeride tahminimce...ve fakat ben camiye yaslanıp öğrenci kalabalığını kendimce gözlemlemeye başlayınca gördüğüm manzara sarsıyor beni bizim hakları ellerinden alınıyor felandı falandı dediğimiz çocuklar ellerinde sigaralar eyleme değil de eğlenmeye gelmiş bir halde arkalarında kılınan namazdan bi haber gürültülü vaziyet de zaman öldürüyorlar...hani içimi bir şey gelip oturuyor...hangi imam hatip oluyorum..hangi gençlik...hangi hak...acıyorum hallerine...halimize...yazık oluyor diyorum yazık...bunlar imam olursa vay halimize...onun için birden daha çok istiyorum katsayının kalkmasını...imam olmasınlar da ne olurlarsa olsunlar...bir de imam olurlarsa vay bizim imama uyup da kıldığımız namazların haline...

Bugün bayram erken kalkın çocuklaaar...Bayramı bayram gibi yaşamak ama önce ne için var? anlamak...

2009-11-27T00:00:00.002+02:00

Senin İsmail’in kimdir?

Senin İsmail’in kimdir?
Veya nedir?
Makamın mı? Onurun mu?
Mevkiin mi? Statün mü? Mesleğin mi?
Paran mı? Evin mi?Bağın mı? Otomobilin mi?
Ma’şukun mu? Ailen mi?
İlmin mi? Rütben mi? Sanat ve maharetin mi?
Ruhaniyetin mi? Alimliğin mi? Elbisen mi?
Adın mı? Namın mı? Şöhretin mi?
Canın mı? Ruhun mu?
Gençliğin mi? Güzelliğin mi?
Ben nereden bileyim?
Bunu sen kendin bilirsin.
Her ne ve kim ise onu sen kendin Mina’ya getirmeli ve Kurban için seçmelisin.
Ben sadece onun alametlerini sana söyleyebilirim.
Seni iman yolunda zayıflatan, “gitmek”te olan seni “kalma”ya çağıran,
Seni “sorumluluk” yolunda şüpheye düşüren,seni kendine bağlayan ve alıkoyan,gönül bağlılığı,mesaj işitmene,hakikati itiraf etmene izin vermeyen,seni firara çağıran,seni maslahatçı izah ve yorumlara sürükleyen ve aşkı seni kör eden her şey…
İbrahimsin! Ve ismaili zaafın seni İblisin oyuncağı haline getirebilir.
Hayatında şeref,saygınlık,iftihar ve faziletin doruklarında bir tek şey vardır ki onu elde etmek için zirveden inebilir onu kaybetmemek için bütün
İbrahimi kazanımlarını yitirebilirsin:
O İsmailindir.İsmailinin bir şahıs veya başka bir şey olması mümkündür;bir durum bir konum,bir zaaf noktası olması imkan dahilindedir.
.
.
Ey “Hakk’a teslim olan”, “Allah’ın kulu”!
Hakikatin senden istediği şey, işte budur.
Budur “imanın daveti”, “risaletin mesajı”.
Bu senin sorumluluğundur, Ey “sorumlu insan”!
Ey “İsmail’in babası”!
“İsmail’ini öldür”!
“Kendi ellerinle kurban et”!

Ali Şeriati

bim bam bom...

2009-11-22T20:15:00.002+02:00

neden böyle bir başlık yazdım bilmiyorum dilime takılmış söyleyip duruyorum...zaten bu aralar dilime takılan takılana...olmadık ne varsa takılıyor...arabesk...fantezi...Türkçe pop...müzikallerden parçalar...neler neler... Allah'tan pek sık sesli çıkmıyor..genelde içimden vızır vızır bir şey...tuhaf bir hal içerisindeyim anlayacağın(burada kime hitap ediyorum bilmiyorum ama yazmışım bir kere kalsın artık) belki henüz tanımadığım bir okuyucum vardır...her ne ise sebeb-i ziyaretim şudur ki...bundan böyle daha sık yazmak niyetindeyim..kim okur bilemem ama ben bir çeşit günlük mantığıyla hayattan bir şeyler paylaşmaya devam edecek gibiyim...aklıma ne gelirse artık...pek edebi şeyler bekleme(ne oluyoruz ya kimle konuşuyorum ben)benden günlük şeyler söyleyeceklerim...selametle

Bir gün...

2009-11-07T23:53:00.002+02:00

Sabah 8 sularında... okul yolunda başlayan tuhaf bir vizeyle devam edip sonrasında kendini aşan bir perşembe günü konumuz...5 Kasım 2009 ...tuhaf bir sınav, sonrasında Betül'ün ani davetiyle...kitap fuarı yoluna çıkış, taksimden servise biniyoruz ki servis benle yaşıt yahut daha yaşlı...hatırladığım ben ilkokuldayken o otobüslerden vardı ki o zaman da eskiydi...neyse biz kaderimizde bu varmış diyerek bindik..kendimize benim o günkü müteşebbis ruhumla güzelce bir yer bulduk...abartmıyorum 10 dakika sonra arkadaş mide bulantısından ben baş ağrısından fenalık geçirmeye başladık...ben kalan yolu inecek yer arayarak geçirdim ki otobanda yokmuş öyle bir yer...ve İstanbul kitap fuarı sandığımız gibi İstanbul'da değilmiş...Kendini İstanbul sanan ama katiyen İstanbul olmayan bir yerdeymiş...Her neyse patlayan lastiğe rağmen sağ salim oradayız ya bu yeter...ama yetmezmiş içeride bize oksijen lazım olacak zira o da tükenmiş...kalabalık bu dağın taşın ortasında ki yer için haddinden fazla...ay ne kitap sever milletmişiz de haberimiz yok...yani en azından benim haberim yok...demek ki neymiş artık kitabı internetten alıyormuşuz...fuarda geçen saatler, alınan kitaplar, ve 20 tl= 2 sandviç + 2 kola durumu ellerinde 5-6 tl ile İstanbul'a gitmek niyetinde iki genç kız birinin akbili bitmek üzere...diğerinin aylığına arıza çıkıyor...avcılar otobüsü ki canlı çıkmamız yine bir mucize ve sonrasında metrobüsle...ver elini fakülte yahu ne büyükmüş bu İstanbul ve işte günün en güzel anları....okulun kapısından koşarak giren biz ve saat 6 ve müthiş konser başlar...Şevval Sam gezdirir memleketi 1,5 saat müzik...ve sonra ben bu gecenin bu saati nasıl giderim bu yorgunlukla eve durumu...ve imdadıma "hüm hemen beni ara" mesajıyla yetişen elf...elf ve esrayla sabaha kadar sohbet...sabah biraz üzüntülü durumlar...ve sonrasında da maryle hediye alma telaşı...amma 2 gündü olmalıymış...ufff anlatırken bile yoruldum

başka bir zaman başka bir mekan...

2009-11-01T21:23:00.003+02:00

kendimi ışınlamak istiyorum. Bir kaç saatliğine uzak bir yerde olmak. Hep düşündüklerimden başka şeyler düşünmek. Hep yaptıklarımdan başka şeyler yapmak. Başka şeyler öğrenmek. Başka şeyler söylemek. Başka yüzler, başka ruhlar tanımak...dinlemek istiyorum hiç duymadığım sesleri... tanımak... öğrenmek... başka sokakların kaldırımlarında yorulsun istiyorum ayaklarım...başka bir ben tanımak...başka arkadaşlar edinmek...geri geldiğimde kendime gelmek istiyorum...çok mu zor ışınlanmak???

çok mu zor?

2009-10-17T17:48:00.002+03:00

Hep sorular var aklımda...güvenmek ne demek? sevmek? bağlanmak? sanki hala büyümedim hala bulamadım cevaplarını soruların...hala bir korku var içimde...cesaretim yok deneyerek öğrenmeye... her şeyi denerim sanırdım ama deneyemiyorum işte, olmuyor...korkuyorum...canım acısın istemiyorum...istemiyorum daha fazla öğrenmek...ben yaralanmadan sevmek...güvenmek...bağlanmak istiyorum...birine "arkadaşım" derken inanmak istiyorum, güvenmek...hep öyle kalacağını bilmek...çok mu zor?

2009-09-11T14:20:00.003+03:00

bir şey var bende...kesik kesik hayat,tutunamıyorum zamana, kopuyorum koptuğumda beynim yazıyor, almış eline kalemi susmuyor...ama elim beynimin yazdıklarını düşman, korkuyor belki, korkuyor hırçınlığından...iyi ki İstanbul var... o da olmasa her şey yarım ben de..ne dedim ben? daha şimdi iyi ki İstanbul mu var????ben mi yazmışım bunu...ben kimdi onu da unuttum şimdi. ve İstanbul bugün ne çok hatırlattı bana beni, İstanbul... yürürken vapur iskelesine Eminönü'nde birden karşımda bir manzara. haberim yok o an neredeyim? ne yapıyorum?...Sarayburnu burdan hep böyle mi görünürdü...çamların arasında Topkapı'nın tevazusu, kendine güveni, mağrur heybeti...sen misin bu İstanbul? bu kadar büyüleyici, of be yanımda tam şurada sağ tarafımda yığınla bina sanki hepsi üstüme yıkılacak. denize kaçsam denizi doldurmuş bencil gemiler...hangisi İstanbul hangisi ben, off İstanbul gene böldün beni orta yerimden...İstanbul lavanta kokarmış... yalana bak be! hangi İstanbulmuş bu? neredeymiş Allah aşkına? aşiyan da mı kavakta mı? İstanbul sigara kokar, ter kokar, çöp kokar, leş gibi yağ kokar, balık kokar, et kokar....en çok da öfke kokar offf of

Londra 2. gun : Cumartesi

2009-05-11T14:15:00.004+03:00

Erkenden uyaniyorum gune, yorgunluk yok uzerimde... keyifli bir gune basliyorum sanki. gerci hersey gulluk gulistanlik olamiyor tabi, olumsuz bir suru sey var hayatta, pesimizden kosan, etkilemese bila acitan...
bugun beklemedigim sekilde gelisiyor. sehrin biraz disindaki buyuk alisveris merkezlerinden birine LakeSide`a gidiyoruz. "kocaman" anlatmak icin uygun kelime. o kadar buyuk ki kafa karisikligindan keyif almak mumkun olmuyor. yuzlerce magaza ancak 3-4 tanesine bakabiliyoruz. secenek o kadar cok ki ben secemiyorum kafam karisiyor. etrafima bakiyorum insanlar birbirinden cok farkli bu ulkede, hersey bir tuhaf, herkes birbirine cok uzak, cesitlilik mi demeli bilmiyorum. cok buyuk bir giyim magazasindayiz, cesit cesit kiyafet, ayakabilar, terlikler yaz sezonu acilmis yok yok orta kalite hersey ama giyatlar tuhaf derecede dusuk, ama seceneklerin fazlaligi alisverisi engelliyor sanki. dikkatimi ceken ilginc seyler var calsianlarin hic biri beyaz Ingilizlerden degil. hepsi farkli milletlerden, belli ki ucuza calistiriyorlar, uretenlerde yine bu gelismemis ulkelerin insnalari, ureten, calisan ve satin alan herkes birbirine cok benzer ve cok farkli burada...

Londra 1.gun

2009-05-09T00:24:00.002+03:00

Uzun uzun zamandir bekledigim yolculuk bugun basladi sabah erken saatte dustum yollara...icimde o hep bildik hisler bir seyler unutmus oldugumdan emin, hatirlayabilecegimden kuskulu...hic stres yok ama bir mutluluk sanki uctukca hafifliyorum, kaciyorum kendi kalabaligimdan baska kalabaliklara elimde ASK var okuyorum Sems'in Rumi'yi bulma hikayesini oyle bir hafiflik hic korku yok icimde komple teorileri uretmiyor beynim...keyifsiz degilim...uykusuzluk ve yorgunluk yapismiyor yakama...bir de sans var ustumde bugun acilan her kapidan ilk ben giriyor..her merdivenden ilk ben iniyorum kimse de kosmuyor pesimden, itelyen de yok. hic yanlis yone donmuyorum hic unutmuyorum soyleyeceklerimi..saskinim ama huzurlu...bir melek tutmus elimden ucuruyor sanki. anlamis halimi yorgun, bedbaht, duymus huzur diye inleyen sesimi...
simdi isin ozune donersek 3 saat 40 dakikalik sorunsuz yolculugun ardindan indim Stansted havalimanina az bucuk bekleme sonra yesil yesil yollarin ardindan cati katindaki sevimli odam... uzun uzun dinelenmeli bir gun onumuz deki gunlerin ayrintili plani hangi muze hangi kutuphaneye yakin? hangi yoldan gitsem daha guzel manzaralar gorurum...vs..vs..yalniz en buyuk kusuru bu gezinin henuz bir fotograf makinesi olmayisi...olursa insallah daha guzel olacak.

2009-03-31T15:00:00.003+03:00

Kime inanmak? Kime güvenmek? Kimi sevmek?...bunları düşündüm tramvaydan yanımdan aniden kalkan "arkadaşın" ardından. Sonra sordum kendime çok mu alınganım, fazla mı kırılgan, fakat kandıramadım kendimi...hiç olmazsa diyemez miydi şuraya gidiyorum sen de gel...yahut bir kuru kusura bakma yeterdi bana, alışkınım aza ama öyle olmadı. Ve sonra sildim yüzümde ki hayal kırıklığını yoluma devam ettim, yarın oldu kimse farkında olmaz zaten yaptığının ama ben yarın da silemezsem içimde ki acıyı kim yazık diyecek? 3-5 gün önce bir dostun söylediği doğru belki tanınmaz haldeyim şimdi. Bu ben değilim... duygularını gizleyen, kendinden korkan ben olamam. halbuki ne meşakkatle öğrenmiştim, hayır demeyi, istemiyorumu, onca zaman almıştı çin seddini yıkmak ve fakat artık bir daha yıkılmaz diye korkuyorum sanki bu defa. Beni kırdın "arkadaşım" demek ve bu kaçıncı hiç mi farketmiyorsun demek istiyorum ya birşey farketmez diye korkuyorum...

2009-03-21T21:16:00.003+02:00

şimdi, birden adını bilmediğim birşey, bir ses bana yazı yaz dedi. Sesi duymadım. Kimseler yok etrafta ama içimden geldi . Yazıyorum. Ne mevzuda yazıyorum? Bilmem... kime yazıyorum? Haberim yok. Yalnız sabaha kadar yazsam içimde ki susamışlık geçmeyecek gibi.. mütemadiyyen ertelediğim yazma isteği sayfaların arasına sıkıştırdığım sözlerim..hepsi beynime üşüşmüş yaz diyor...anlat hepsini! kimse okumayacak olsa da anlat..ama yazmayı unutmuş parmaklarım yorgun...ürkek değil belki..endişe yok içimde. Ama işte yine de en derin de ki o sessiz beğenilme isteği korkutuyor beni. Gün geçtikçe ayyuka çıkan o çirkin duygu keşke biri güzel dese isteği, dipsiz kuyulardan çıkma savaşında sanki şu aralar... elinden gelse tüm duyguları yutup kemirecek beni! izin vermem evelAllah da hangi vakte kadar?...ne vakit bitap düşse zihnim hemen bir his yükselir içimden alır bütün kudretimi. Pek çok zaman ağırlık hissi bırakır kafamın içinde, taşıyamam kendimi...işte şimdi duyguların içinde biri isyankar...bırak beni diye yırtınıyor...ama biliyorum ki bıraksam rahat, dökülecek gözyaşlarının mesulü o olmayacak...

yeniden

2008-12-09T22:44:00.001+02:00

çoooook sonra...yeniden, devam etmek umuduyla...

bir doğum günü daha

2008-03-30T22:25:00.002+03:00

dündü o gün "ağabey"imin doğum günü bu "ağabey" kelimesini sevmiyorum abi şeklinde söylendiği gibi yazılmalı bence zira o hali çok soğuk sevimisiz geliyor bana.herneyse zaten ben isimle hitab etme dönemine geçeli oldu epey zaman...en zor iletişim kurduğm kişi belki de kendisi, beni en çok ağlatmış hep üzmüş ama düşündüğümde belki ortak yönlerimizde böyle olmuş tahammülsüzlüklerimiz karşılıklı, inatçılıklarımız,paylaşamadıklarımız hep aynı...her odasına gittiğime benden aşırdıkalrını görmek nasıl bozuyorsa sinirimi o da sevinmiyorm belli ki giydiğimde t-shirtlerini...ama hayat beraber geçmek zorunda benden 2 yaş 1 ay büyük abimle,zaman öğretecek belki bize paylaşmayı, kavga etmemeyi ona saygı duymayı, bana görmezden gelmeyi...

koskoca bir ay...

2008-03-26T10:53:00.002+02:00

küçücük blogumda yalnız bir yazı...şimdi 26 günün en önemli gün 11i kalmış aklımda sevgili kardeşimin doğum günü... gün mühim değil, çok mühim olan onun varlığı, sevginin karşılıksızlığı, ona her baktığımda böyle haşarı, böyle huysuz bir çocuğu beni en çok üzdüğü, kızdırdığı anlarda bile hiç azalmayan bir sevgiyle sevmem... 11 yıldır hergün, her an sevdiğim kardeşim, o sapsarı saçlariyla, muzur ifedesiyle küçücuk kıza benzeyen suratıyla fotoğraf karelerinde, şimdi büyümüş, ben çocuk değilim havalarıyla inatçılığı, üzüldüğünde, sinirlendiğinde bir anda dökülen göz yaşlarıyla, sevgili kardeşim onun için ettiğim dualar inşallah gerçekleşir: hep mutlu hep başarılı hep yanımda olur...onunla birlikte 120 filmini izlerken gözlerimden dökülen yaşlar...tamam abla bu kadar da ağlanmaz ki diyen sesi için tekrar tekrar dökülen yaşlar kardeşini kaybetmiş ablalar için dökülen yaşlar...yanımda çok sevdiğim kardeşim var

Dün...Güzel Bir Gün...

2008-03-06T18:02:00.003+02:00

Ayrılırken böyle dedik arkadaşımla birbirimize güzel bir gündü bugün. başlangıcı, bitişi, herşeyi güzeldi sanki. tabii aklımda eleştirecek pek çok şey var ama önce olumlu yorumlar...süpriz bir geziydi dün. ki benim için aniden başladı aniden bitti son günlerde sık sık bilmediğim sokaklarında dolaştığım İstanbul un pek çok kez dolaşdığım ve varlığından bihaber olduğum sokaklarında konusu sokaklar olmayan bir gezi bu aralar sürekli beni çeken Süleymaniye civarında geçen bir gezi henüz iki gün önce gitmiştim oralara Vefa'ya gitmek için bildiğim tek yol olduğundan Süleymaniye sokakları yolumun üzerindeydi...iki gün önce yine Süleymaniye Kütüphanesi'nin önüne kadar gitmiş, otomatik kapının açılıp kapanmasını izlemiş, sonra sanki hayır! buraya ilk girişin büyle olmayacak dercesine ayrılmıştım ordan halbuki belki üç senedir girmek istiyorum o kapıdan pek öyle heybetli de değil aslında benden başka herkes girebilir tereddüt etmeden ama işte belki içeride eski sayfaların içerisinde gizlenmiş heybeti bildiğimden giremiyorum bir türlü... o çağırsın istiyorum gel desin layıksın bana desin başka türlü giremem biliyorum ve biliyorum aslında içeride heybetli birşey göremeyeceğimi ve belki bu yüzden erteliyorum hayal kırıklığı içerisinde geri dönüşümü çünkü kıymetli ne varsa gizli bir kenarda bekliyor kıymeti bilinecekleri ben bilirim diyorum kendime ama ilmini bilmem utanıyorum bilemediğim ilimlerden...çok uzattım işte bu dar sokak ve küçük kapının ardından vefaya gidiyorum daha pek çok bilmediğim küçük kapı ve dar sokak görüyorum başka bir asırda orda olmuş olmayı dileyerek işlerimi hallediyorum Bisav a gidiyorum kaydın başlkamadığını öğreniyorum vefa bozacısından anneme benim pek sevmediğim ama ailenin geri kalanın pek kıymet verdiği Boza yı annemin leblebi almadın mı? diyen sesi kulaklarımda Vefa Leblebicisinden Leblebi yi alıyorum...uzun bir yol ve evim annem elimde boza poşetini görünce soruyor Leblebi aldın mı diye gülümsüyorum küçük çocukların görevini yapmış ifadesiyle...ve çok geçmeden bir telefon Süleymaniye Kütüphanesi beni çağırıyor...şaşırıyorum...

ve işte yine Vefa'nın dar sokakları arasında bir şey arayan ifadesiyle ne aradığını bilmeyen ben eski bir Türbe şimdi ismini hatırlamıyorum...ama eminim öyle türbe denip geçilecek değerde değil ama ben bilmiyorum değerini. geçmiyorum hemen önünden yarım yamalak Osmanlıcamla okumaya çalışıyorum kitabeleri ve sonra dua okuyorum diliyorum Rabbimden burda ki nurdan bir parça versin bana da diye hissediyorum çünkü nur var orada... ve bu kez vefanın bilmediğim sokaklarından sülemaniye nin bilmediğim sokaklarına geçiyorum her zamankinin aksine..o heybetsiz ama marur kapının önünde bekliyorum gelecek grubu onlarsız giremem içeri şimdi daha çok korkuyorum çünki beni çağıran her neyse burda olduğumu biliyordur mutlaka ve hakkında aslında bir şey bilmediğimi de... özür dilemek istiyorum ama bilemiyorum taş duvarlar duyar mı sesimi ve grup geliyor sevgili arkadaşım ve onun arkadaşları hocaları ve tanımaktan büyük huzur ve gurur Prof. Dr. Cihan Okuyucu hocayla beraber başlıyoruz geziye içeride bizi tanışmamış olamayı tercih edeceğim bir tanıtım görevlisi kaşılıyor içerideki gizli heybetlerden haberdar belli ki ama bir şey eksik onda da adını koyamıyorum benim oraya çağırılmış olduğumdan da habersiz belli ki anlatıyor bize bildiklerinin aslında pek de bilmediklerini sanki ben daha çok şey biliyorum ondan... hayır değil kütüphanecilik okuduğumdan sanki daha çok arasıra gelip o kapının önünde durmuşluğumdan her neyse çok bilmiş halka ilişkiler görevlisi bize katalogları gezidirmek de ısrar ediyor hayır sanki katalog bir tek burda var olsun diyorum ama olmuyor garip bir hürmet gösterdiği Cihan hocanın sık sık lafını bölüyor lafınızı bölmek istemem diye giriyor susmak bilmiyor hocaya sık sık siz daha iyisini bilirsiniz diyor ama ne dese bir şey ekliyor çok takılıdım ben bu adama ama yine olsun diyorum olsun kızma bu kadar... her neyse katolog inceleme işkencesi bittikten sonra sergi salaonu tarzı bır mekanda camekanlar içerisinde bazı eserleri görme imkanı buluyoruz hepsi büyüleyici... sanatın, bilimin en muhteşem eserlirini sarhoş vaziyette izliyoruz. pek çok şey var kafamda dönen bu kitapları yazanlar şu kağıtları yapanlar,elinde tek kıldan fırçası tezhip yapanlar, ahh diyorum ben başka devirde yaşamalıymışım...İstanbul'da turist olmayı hayal etmekten hiç vazgeçmeyen ben bir günlüğüne turist oluyorum...yol Sultanahmed'de Ümit Meriç hocanın sohbetiyle bitiyor akşam ezanı okunurken çıkıyoruz salondan Ümit hocaya ve İstanbul'a hoşçakal diyemeden...her şey çok güzel...

yaz boz

2008-02-29T21:33:00.002+02:00

yazacak onca şey varken okumayı tercih ediyor küçük beynim... şimdi o küçük çünkü herkes öyle biliyor bilsinler ne çıkar...(eğer varsa)okuyucularımdan özür mahiyetinde sıralıyorum yazmak isteyip de yaz(a)madıklarımi; elimde -55 yıllık bir aşk masalı- arkadaşlık- boğaziçi- bahar çarpması- başlamayan okul- ebru sanatı- suratsız insanlar- 29 çeken Şubat ayi- hakkında yazılmayı sabırla bekleyen, üstüne uzun uzun düşünülmüş yazılar var. ama ne yazık yazı değil onlar! kafamın içinde dolaşan, silinip silinip yeniden yazılan yazılamamamışlar... ne diyelim geçmiş olsun...yalancı olmayan baharda görüşmek üzere

herkes "beni" konuşuyor...

2008-02-08T13:44:00.000+02:00

her yerde, her muhabbette "ben"...kimse kayıtsız kalamıyor "bana", görmezden gelemiyor...eskiden yokmuşum gibi davranırdı çokları şimdi olmuyor, batıyorum sanki, sadece varlığımla rahatsız ediyorum. niyetim hiç de öyle değil halbuki ben ne yapıyorsam yalnız kendim için, inandıklarım için yapıyorum. kimseyi rahatsız etmek mutlu etmez beni. ama aslında ben rahatsız da etmiyorum, onlar oluyor...fena şartlanmışlar- Pavlo'nun köpeği hak getire- karar vermişler, inanmışlar onları rahatsız ettiğime. kimse,hiç bir şey fikirlerini değiştiremiyor...gerçekler bile...

milyonlarca neden? sorusu dönüyor etrafımda...neden takıyorlar? neden diretiyorlar? neden inanıyorlar? neden sıkılmıyorlar? neden vazgeçmiyorlar? neden? neden? neden?....
bir de "ya" lar var... ya şöyle olursa... ya herkes takarsa.... ya mahalle baskı yaparsa... ya bilmem kim bilmem kimin horozuna kış derse... ya Türkiye şöyle olursa... ya İran olursa... ya Malezya olursa... ya bilmem neredeki bilmem ne zındık ülkeye benzerse... ya ya ya....
sonra aklımın tahayyülünden çok uzak nasıl? lar var... nasıl takacak? nasıl girecek? nasıl bakacak? nasıl gülecek? nasıl sevecek? nasıl gizleyecek? nasıl hepimizi yerimizden edecek? nasıl bunca yıllık ezikler artık ezik olmayabilecek? nasıl? nasıl? nasıl?...

hepsine ayrı ayrı mükemmel, gayet bilimsel cevaplarım var ve fakat kimse sormuyor. aslında merak da etmiyor; bunlar da soru falan değil zaten; "arkadaşlar bak bunca şey var hadi bi kavga patlatalım Türkiye 300 yıl geriye gitsin" muhabbeti... ama ben yemem bunları cevap vermeye de kalkmam... benim bildiğim tek bir şey var o da "bireysel hak ve özgürlüklerimdir" otobüste aralarında konuşup bana kıs gayet derin ve manalı bakışlar atan cumhuriyet çocuğu teyzelerime de, kameraya el sallayın sizi okuldan atmayayımcı rektörüme de, bilmem nerdeki bilmem ne entellektüel- en derin muhalefetçi- amcalarıma da , tek cevabım ben varım ve benim hak ve özgürllüklerim var... sizden 15 kat daha fazla cumhuriyet çocuğuyum laikliği 54 kat daha iyi anladım bir de insan hakları evrensel beyannamesi(bknz. madde 18 madde 26 yahut siz toptan okuyun hepsi birbirinden mühim) var hatırlatırım... bir de ne olur beni alet etmeyin çocukca kavgalarınıza, ve çalışmayın benim yerime karar vermeye... başımdaki örtüden önce ben varım....sadece hatırlayın ben de sizin kadar insanım... okuduğum onca kitaptan çok başka bu kitap... kimseye ait değil ve "ne yazık" artık vitrin üstünde durmuyor ben okudum ve böyle anladım siz anlayın yada anlamayın...

2008-02-03T15:53:00.001+02:00

bir hafta sonu, bir müze, bir sergi, bir cafe...ve bir arkadaş!

2008-02-02T17:05:00.000+02:00

geçen hafta verdiğim hafta sonu molamı ve aklımda kalan keyifleri paylaşmak istedim... cumartesi, halledilmesi gereken işler ve araya sıkıştırlan sohbetler, gizlemekten vazgeçilenler, derken öylece bitti. pazarsa müthişti... çok güzel bi kafe var mutlaka görmen lazım derken sevgili arkadaşım, ben hergün karşıya geçiyorum yok mu buralarda bi yer düşüncelerime rağmen karşıya geçildi...vapurda akılama epeydir görmek istediğim bir sergi geldi, aman boşver ona da başka gün gideriz dendi...ve sonra yürürken ihtişamlı ara sokaklarda birden müze karşımızda belirdi OSMANLI BANKASI MÜZESİ klasik müze anlayışımızın çok ötesinde başarılı bir müze bence, çok yetkin kişilerin hazırladığı bu mekan; bankayla, parayla hiç ilgisi olmayan bizi büyüledi her yeri ayrıntıyla gezildi...Osmanlı Türkçesi bilgim ölçüldü sınıf geçildi. bankanın hikayesi, bu memleketin parasının başkalarınca yönetilmesi, başkalarına ait olan bankanın adının Osmanlı olması...pek çok gerçek vardı şaşırdığımız ve pek çok ilgi çekici materyel gördük. çekler, tedavülden kalkan paraların saklanan köşeleri, bankanın eski müşterilerine ait belgeler... pek çok şey vardı müzede. dekorasyonu ve ziyaretçileri yönlendirme biçimi çok hoştu...eskiye ait belgelerin modern bir biçimde sergilendiği bu müze bence özellikle bankacılar tarafından mutlaka gezilmeli. ayrıca müze bana arşivlerin önemini bir kez daha hatırlattı. bankaya ait tüm bu belgler doğru bir biçimde muhafaza edilmeseydi görmek mümkün olmayacaktı bana hep aman o iş hiç bana gore değil dedirten banka arşivistliğinin o kadar da kötü olmayabileceğini düşündürdü...sırada Prof.Dr.Edhem Eldem in hazırladığı DOĞUYU TÜKETMEK sergisi vardı. biraz hayal kırıklığına uğradım doğrusu tv de görüp mutlaka görmeliyim dediğim serginin konusu ve işleniş biçimi mutlaka çok güzeldi ama sanki daha etkileyici olabilirdi, sanki benim adını koyamayacağım bir eksiklik vardı. ama yinede çok şey düşündürdü Batının DOĞUyu algılayışı hep canımı sıkmıştı şimdi birde DOĞUnun neresi olduğu sorusu kafama takıldı...

2. durak GALATA KONAK CAFE...çok güzel bir mekan sıcacık uzun uzun oturabileceğiniz lezzetleriyle kendinizden geçebileceğiniz bir yer fondaki müzikleri, tatlıları, kahveleri, herşey çok ama çok güzeldi. yaz mevsiminde kullanılan terasına çıkıp arkama galata kulesini alıp manzaraya bakmak harikaydı. özenle hazırlanmış mekanlar hep ilgimi çeker; Konak Cafe tam da böyle bir yerdi, dışından pek de öyle bir yere benzemeyen bu mekanın herşeyi özenilmişti. boğmayan ama ayrıntılarıya keyif veren dekorasyonu gerçekten güzeldi. menü ye söz yok zaten...karşımda gördüklerim sık sık nasıl fotoğraf makinasını nasil unuturuz dedirtse de cep teelfonuyla bir kaç görüntü yakalandı gerçi cafenin sitesinde daha güzellerini görmek zaten mümkün... teşekkürler b

mola

2008-01-31T10:18:00.000+02:00

hayatın tüm akışı,yoruculuğu içerisinde mola gerek bazen insana. belki bir kaç dakika,saat yada ay önemli alan olduğun yeri,soluduğun havayı,yaptığın işi seçebilme özgürlüğü benim için...biten sınavlar, beni çok yoran bu birkaç ay ve sonunda final notlarını bile umursamayan ben...staj için gün hesapları yapıyorum hala o kesin, ama o kadar da yormuyor beni, hatta çok kısaymış diyorum bazı anlarda, benim daha ödünç alacağım kitaplar, filmler vardı sevmiştim kütüphaneyi...bazı anlarda çok sıkılıyorum, bana göre değil bu iş!, çok sessiz! diyorum ama birşey oluyor,fikrim değişiyor,öğrenebildiğim her işi yapabilirim diyorum,eğleniyorum velhasıl şimdi başka şeylerle meşgul olma özgürlüğümü kullanıyorum,arada ufak ufak çalışıyorum,geziyorum,okuyorum,izliyorum...vakit bulduğumda hafta sonundan da bahsedeceğim biraz, hem belli olmaz belki birkaç fotoğrafta eklenir yazıya:)cep telefonuyla çekilmiş olsa da

uffff

2008-01-13T20:44:00.000+02:00

bi garibim bugun simdi turkce bi yazi yazicam ama klavyami turkceye ayarlamaya halim yok sanki buyuk harf kullanmak bile zor olur su halde... "halbuki imlaya dikkat eder olmustun be hum noldu sana eskiye mi dondun?" kivamindayim. butun gun bos durdum ondan belki bide pek az insan gordum dier gunlerin aksine ilginc yani konusmadim bile diebilirim hic nerdeyse gerci online olanlari saymiyorum sayarsam fena olur zira. bu gun ne yaptin? sorusuna borek diorum kendi kendime egleniorum yanliz borekler bile yalniz kaldi zavalliciklar buzdolabinda bekliyolar bi Allahin kulu pisirsin die ama o ben diilim biliolardir heralde. ebay de gezdim boynum agridi bilg basinda... manasizlik hat safhada hayir film izlicektim ama dvd yi acmadi mac region code die bisi varmis ki yeni ogrendim cok fena bozdu beni..bi akli selim europe ayarlamis bisimkini deistirmek mumkun diil. elimde eternal sunshine of the spotless mind var sil bastan die cevirmis bi akli selim de turkceye ama dvdm amerika dan gelmis anlasilan bilginin kutuphanesi tr de cikana kdr bekleyememis e sonuc hayal kiriklii deistiremiorm region code zimbirtisini izleyemiorum filmi uff yani icimde kaldi resmen gerci gayet ipingilizce bi film islemeyeli uzun zaman olmustu yok dusundum simdi olmamis fazla 3 ay fln idare ederdim demek ama altyazi da ii bise yane ufff ne berbat bi yazi bu ama yazdim bi defa silmek olmaz... icimde ki kocaman uffffff`e dur diyemiyorum o da ayri mesele ufff annem nerde uffff ben bugun gezcektim uffff dvd calismadi ufff ders calismam lasim ufff yarin gene staj var ufff bu finallerle isim is uffff birinin kardescegizime odevlerini yaptin mi demesi lazim uffff bu cay cok fena olmus ufff butun kabakli borekleri yesem annem kizar mi ufff sismanlar miyim uffff zaten bi kila daha almisim uffff hayat cok fena ufff kizlarla 20 sinde pasalimaninda die konsutuk ufff sabah kahvaltisi icin uskudara gidebilcek goz bende var mi ufff yarin mecidiyekoy e gidiosun naber ufff eger varsa okuyucuma yaptigim eziyet yeter...

"hıyar mısın be!"

2008-01-07T10:23:00.000+02:00

bazen insanın şoka uğradığı anlar oluyor. işte bu da benim için onlardan biriydi...metrodan yürüyen merdeivenlerden indim,inerken de çantam bir bayana çarptı...oldukça hafifçe kalkmak üzere olan fünikilere yetişmek için koşuyordum arkamı dönüp pardon demedim...ama arkamdan bir ses geldi; hıyar mısın be! şoka uğradım ses çıkaramadım bi an ne diyeceğimi bilemedim...çarptğım iççin özür dilerim ama siz de daha kibar olabilirsiniz dedim...aslında, özür dilerim, dediğimi anlamadınız değil mi çünkü siz ancak hakaretten anlarsınız demeliydim...ama öyle biri değilim...dolayısıyla hakaret yemeye devam ettim akrşımda okumuş, sosyo-ekonomik seviyesi yüksek görünüşlü bayan...sus be diyerek kabalaşmaya devam etti. halbuki ben bana çarpanlar özür dilediklerinde gülümseyip önemli değil diyenlerdenim...ama yeni bi karar verdim bundan sonra karşıma kaba bi insna çıktığında ne demem gerektiğine karar vermem gerekicek...çünkü şoka uğruyorum ve saçmalıyorum...

kötü başlayan gün kötü devam ediyordu...yağmur, ayakabımın içine dolan su...ayna hatayı iki kez tekrarlamak...

gerçi az önce bi işe yaradığımı hissettiren bişi yaşadım...muhtemelen hayatında ilk kez kütüphaneye gelen kullanıcıma katolog taramayı öğrettim...ne büyük sevinç, belki önemsiz ama eğer yerimde başkası olsaydı onun bu durumunu cahillik gibi algılar küçümserdi...küçücükt olsa bir fark yarattığımı hissetmek güzeldi...

tanımak...

2008-01-06T00:46:00.000+02:00

tanımak : Daha önce görülen, bilinen bir kimse veya şeyle karşılaşıldığında bunun kim veya ne olduğunu hatırlamak
tanımak : Bir kimse veya şeyle ilgili, doğru ve tam bilgisi bulunmak

bir kelime iki farklı anlam, ama o kadar farklı ki... özellikle insanlar söz konusu olduğunda...
hayatta kaç kişiyi taniyorsun? çok
hayatta kaç kişiyi gerçekten tanıyorsun? hiç

bu uçurum beni korkutuyor bazen. insan, tanıyorum dediği kişileri tanımıyor aslında. içinden bambaşka kişiler çıktığında da şaşırmıyor
çünkü tanımak bazen çok zor bazen de imkansız. halbuki ben tanımayı çok severim; bilmek isterim arkadaşım dediğim insanların aslında kim olduğunu ve ne hissettigini ama düşünüyorum da insanın bir kişiyle ilgili "doğru ve tam bilgisi" olması mümkün mü? cevabı kendimde arıyorum; beni "doğru ve tam olarak" tanıyan biri var mı? yok. benim "doğru ve tam olarak" tanıdığım biri var mı? yok... olacak mı? bilmiyorum. ama olmasını şiddetle istiyorum aynı zamanda tanınmaktan da aynı şiddetle korkuyorum çünkü insan bazen kendisinden korkuyor, düşündüklerini düşünmemiş olmayı istiyor.
demek ki tanınmak pek de iyi bir şey değil... belki tanımak da aynı şekilde; mesela insan tanıdıkça uzaklaşıyor bazen; çünkü tanıdıkça mükemmel olmadığını görüyor tanıdığının... benim gibi mükemmeli sevenler için zor oluyor buna alışması uzaklaşmaksa daha kolay
bazen insan tanıdıkça tanıdığına pişman oluyor ama engel olamıyor... bazen tanıdıkça heyecanlanıyor sonunda hüsrana uğrayabiliyor.tanımak sonunda hep bir sıkıntı veriyor sanki yada benim için öyle oluyor. ama yine de istiyorum tanımayı hem daha çok insan tanımayı, hem daha çok insanı daha iyi tanımayı, çünkü tanıdıkça daha az üzüyorum belki karşımdakini ve daha az üzülüyorum.... zamanla diyebiliyorum affetmeye deger, istememişti üzmek yada uzaklaşıyorum, anlıyorum farkındaydı diyorum... aldırmadı...
bir yer acıyor belki... sessizce köşeme çekilip bunları düşünüyorum...

girift ruh halimin garip dusuncelerimin eseri olan bu katrmasik yaziyi okumuslardan ozur diliyorum...sadece kendimi tanimaya calisiyordum:)

biz büyüdük ve kirlendi dünya...

2008-01-04T22:37:00.000+02:00

anlamadığım şeyler dönüyor etrafımda...metroya k9lar eşliğinde biniyorsun iyi etmişler diyorsun, her yerde garip, çantanın guvenilir olduğunu nasıl anladığını anlamadığın güvenlik cihazlarına maruz kalıyorsun çalışıyordur inşallah diye düşünüyorsun ve bir süre sonra etrafına acaba hangisi terorist diye bakıyorsun, sen olsan bombayı vapurun neresine koyardın diyorsun..aklına geliyor sen bomba falan koymazdın. neden koyasın? birilerini öldürmek kimi mutlu eder? nasıl eder? niye etsin? biz bu hale nasıl geldik diyorsun? ama yürümeye devam ediyorsun, hayat devam ediyor, etmek zorunda, neden tüm bunların bitmesi icin onca insan ölmek zorunda...faydası olmayacağını bilirken herkes buna neden göz yummak zorunda? baska yolu yok mu? nasil yok?halbuki bize bir sürü şey öğretmişlerdi;özgürlük demişlerdi.insan haklarindan bahsetmişlerdi.öldürenler bilmiyorlar mı tüm bunları? nasıl bir kin ne çeşit bir nefret katil eder insanı? nasıl bir ruh başkalarını öldürmek icin kafa yorar planlar yapar?nasıl bir şeydir insanı böyle canileştiren...nasıl kanlı bir oyundur bu onlar öldürdükçe bizde öldürücez saçmalığı..kimse söylemedi mi size öldürmenin günah olduğunu?!. nedir insanlığın kötüyü iyi görmesine neden olan, gözleri böyle bağlayan...

eskiden mazaretin vardi küçüktün onlar senden değildi büyüklerdi...delirmişlerdi belki, büyüdün anlarsın sandın anlayamadın, mazeretler kalktı..üstelik ölenler de öldürenler de senin yaşindaydi...birşeyler mırıldandın: biz büyüdük ve kirlendi dünya...bizden öncekiler de büyümüşlerdi kirlenmişti dünya ve bizden sonrakiler de büyüyecek... dünya temiz gün göremeyecek

istanbul

2008-01-03T14:06:00.000+02:00

şimdi kar yağarken dışarıda, düşünüyorum: bu şehir kim bilir kaç kez karlar altında kalmış kaç kez daha kalabilecek? cevap vermek zor ama bildiğim benim çok azına şahit olabileceğim hayatın akışında en az düşündüğüm bu belki...zamanın mekanın içinde kapladığım yer ufacık. istanbul kocaman bir tarih...küçücük ayaklarımın yürümekle bitiremeyeceği kadar büyük bir şehir... kulaçlarımın aşamayacağı bir deniz..."hiç" değilim bu şehirde hiç kimse "hiç" değil. ama gittiğimde hatırlamayacak beni, uzak olduğumda özlemeyecek, özlediği biriler vardır belki ama ben olmayacağım belli ki. şimdi gökyüzünden düşen bir kar tanesi gibiyim. düşmüşüm kalmışım ama sonra güneş açacak belki yağmur yağacak ve ben gideceğim belki birkaç gün hatırlayacak beni istanbul, sonra hiç gelmemişim gibi olacak: her gün yürüdüğüm yollar da beni unutacak...
kocaman zamanın kocaman mekanın içinde küçücüğüm... bana kalırsa padişahları bile unutmuştur istanbul onca hükümdar onca hüküm: bilmem var mıdır hiç bir tanesi istanbul`u üzmemiş? hepsini unutmak istemiştir istanbul: herkesi unutmak isteyecek...
şimdi istanbul`un şu keyifli tepesinden izlediğim onca araba... onca bina... içinde oturduğum şu koca- ev etrafını saran ağaçlara rağmen- istanbul hepsini unutmak isteyecek. ne yazık! istanbul hiçbirimizi hatırlamak istemeyecek vardınız ve yoksunuz diyecek dolmuş gözleri artık kapanmak isteyecek...
üzgünüm istanbul sana layık olamadım; seni yollardan, binalardan kurtaramadım ama korkma yetmez kimsenin gücü yağan karı durdurmaya... şimdi o okşar seni, besle,r arındırır mikroplardan, boyar beyaza bir kaç günlüğüne, tertemiz gururla bakarsın gükyüzüne...

öyle bir geçer zaman ki...

2007-12-29T18:19:00.000+02:00

4 gün önce 25 Aralığı gösterdi takvim pek çokları için noeldi,kutlandı,hediyeler verildi dünyanın çesitli yerlerinde
bugün pek onemliydi Hrıstıyan alemi için...benim icin de öyleydi ama noel olduğu icin değil. evet Hz.Isa`nın doğum günüydü belki ve yeterince kutlayanı vardı
. benim icin 25 Aralik Büşra`nin doğum günydü.cok az insan icin birsey ifade ediyordu belki büşrayı tanıyan şanslı insanlar için, ama benim icin cok şey ifade ediyordu .
hayatta varlığına, uzakta bile olsa sınırsız ihtiyaç duyduğunuz insanlar vardir işte o benim için böyle biri, arkadaşım, ablam, sırdaşım pek cok şey oldu benim için geçen zamanda, hep mesafeler vardı aramızda, hep yazılan yada yazılması hayal edilen ama gönderilmeyen mektuplar, kavuşmalar vardı, kavuşması güzel ayrılması zor zamanlar, bir sürü kavga, kırgınlık ama hepsi geçen zamanın içinde küçücük ,kocaman bir çocukluk...insan bazen pek çok şey düşünüyor bir günde...seslerin arasında "bu arada doğum günün kutlu olsun" dediği birine aslında pek cok şey söylüyor içinde...susuyorum, her insan pek çok insandan etkilenerek olduğu kişi olmuştur bence benimde etkilendiğim kisilerden biri doğmus bu günde o olmasaydı ben ben olmaz mıydım diye düşünüyorum olurdum mutlaka ama belki bir parça farklı olurdum,farkında olmazdım ama mutlaka bir tarafım eksik olurdu.cünkü onun yerini kimse dolduramazdi, dolduramadi, dolduramayacak...

şimdi uzakta olan birini özlemek bu yaz da gelmez herhalde demek, gelse de ne olur ne yapabiliriz ki diye düşünmek, şartlar değişti, hayat değişti, o değişti, ben değiştim demek...sonra hatırlamak yapmadıklarım yüzünden kim bilir kaç kez kırılmış olabileceğini, yine de gelsin bir sarılırım baska şey istemem demek, sormak kendine acaba biliyor mu onu böyle sevdiğimi, nasıl değer verdiğimi, çok özlediğimi?

bir kitap...biraz şikayet

2007-12-13T19:57:00.000+02:00

son günlerde tramwayın reklam bölümüne asılan bir ilan dikkatimi çekti ilan kendini dünyanın en akıllı insanı ilan(ve zann)eden Erdal Demirkıran'a ait ismi de Sen Şimdi Gidecen ya Cehennem'in Dibine Git Ben Bağrıma Taş Basarım (Bağır Taşı Hediyeli) şeklinde kitabı tanıtım amaçlı yazılan yazı ise Sevdin mi Mecnun gibi sevip düşme çöle...

Sevdin mi Ferhat gibi sev hiç olmazsa;
git dağ del, su getir köyüne de aşkın bir işe yarasın!

şeklinde...yazar aşkı genelin aksine olumsuz bir şekilde ele alıyormuş...internette bahsedilenlere göre.Olabilir mümkündür kendisine göre enteresan bir konu belirlemiş, sloganlar falan bulmuş...ama ben(ki genellikle yazı dili ile konuşma dili arasında uçurum olmasından hoşlanmam, kimi zaman konuştuğum gibi yazmayı da tercih ederim)bile yazarın kitaba isim verireken bile fazlasıyla belli ettiği üslubundan rahatsız oldum. belki sohbet ortamında böyle konuşarak çevresindekileri güldürüyor, eğlendiriyordur ama bunda mizah görmek zor, antipatikliği de cabası üstelik kitabın ismi kitabı ilgi çekici kılmaktan çok göze batıcı hale getirmiş galiba ya yazar dünyanın en akıllı insanı olduğundan bu ayrımı iyi belirleyememiş yada bu üslubun kendisine edebiyatla değil kısa sürede okunan,eğlendiren, fakat hiç bir etkisi ve faydası olmayan kitaplara ilgi duyan bir okur kitlesi oluşturmaya çalışmış yada zaten Erdal Dmirkıran'ın zaten böyle bir okur kitlesi varmış da benim haberim yokmuş.bir de bu duruma başka bir açıdan baktım, tamamen kendi açımdan bir ihtimal gelecek mesleğim olan "kütüphanecilik" açısından. katologlama derslerinde sık sık yürüttüğümüz mantığa başvurdum, "katologlama yapıyorsun ve kitap eline geldi hadi nitelemeni yap"...bir kere ilk tepkim antipatik kitap kapağına küçümseyerek bakmak ve elime alıp almamakta tereddüt etmek olur diye düşünüyorum...sonra, temel girişi falan geçtim kitabın ismini asla girmek istemem şeklinde tahminim bir kere çok uzun bir kısmını almak olmaz; muhtemelen iç kapakta tamamı vardır,bir yandanda "zavallı kullanıcılarım bu kitabı okumazlar inşallah "diye iç geçiriyor olmam da pek muhtemel,aynı anda biz buna para mı verdik? kim yapıyor burada satın almayı?şeklinde hayıflanmalarda gerçekleşirdi herhalde...kısacası bu kitap bende sadece ilanlarıyla hem bir okur hem bir kütüphaneci adayı olarak önyargı oluşturdu ve bu hiç sevmediğim içeriğini bilmeden, gerçek bir değerlendirme yapmadan eleştiri yapmama neden oldu...

25

2007-12-12T00:36:00.000+02:00

tam 25 gun olmus yazmayali...iyi bir mazeret gerek diyorum kendi kendime ama yok biliyorum...yazmadiklarim yazacakalrimin teminati aslinda.hatta aslinda ben hep yaziyorum yolda giderken,sinava girerken hep birseyler var kafamda yaziim sunu die yaziorum da beynimde ama ne kagit var ne kalem elimde...ucup gidiyor tabii haliyle.mesela dun yazdim kafamda...tramway sohbetleri...diye uzun bir yazi ama simdi cekiniyorum harflere dokmeye cunku biliyorum dunun aynisi olamaz hic bir seklide...bide ozur dilerim blog cidden nete giremiyorum pek fazla...girsem de bes dakika skype, bes dakika msn,bes dakika facebook muhabbeti yapiyorum odev fln varsa onalra bile bakmiyorum ki hep oluyor nedense...neyse simdilik benden bu kadar eski formuma donunce gorusmek uzere

2007-11-19T10:33:00.000+02:00

gsjde,cujvgfzvnmcm;vodvjmnhvb ,..............................yazamiyorum bir turlu

2007-11-11T17:00:00.000+02:00

bir kaç gün pek çok şey değiştirdi muhakkak...korktuğum başıma gelmedi.her şey iyi gitti,üstümden koca bir yük kalktı,kalkan yükün yerini yenileri aldı ama olsun,inandım herşeyin bir sonu olduğuna...ve yine gerçekleşti,bir şeyi çok istedim oldu,ama istemek yetmedi tabii,uğraşmak gerekti,dolambaçlı yollar,korkutan sorular sonuç; yüzünde kararsız bir gülümseme ile bilmediği yollarda bilmediği kaygılarla ben,karanlığın içinden geçerken hoşçakal dedim gözyaşlarıma...

2007-11-08T10:35:00.000+02:00

dün, bir arkadaşı mutlu etmek, ona kocaman bir "doğum günün kutlu olsun" demek vardı,biraz rezil oldu ama tamamlandı...başka bir arakadaşa hayattayım, hatırında mıyım? demek vardı, o da oldu...
bugün, görmek istediğim bir arkadaş,gitmek istediğim bir seminer vardı. elimdeyse başımı ağrıtacak dersler kaldı...
yarın,gidilecek bir "kuştepe" oyalamayın beni denilecek bir yetkili,yapılacak bir sürü ödev var...bir de gün doğmadan doğacaklar!

boz suskunluğunu...

2007-11-06T20:59:00.000+02:00

bozmak elindeyse boz...ama söyleyecek güzel şeyleri unutacaksan konuşma diyorum kendime...ne zaman güzel bir şey varsa konuşacak, sırası gelmeden gölegeliyor bir şeyler...çok feci gölgede kaldık bu aralar,kafa karışıklığı içinde,bakarken hep ekrana dedim içimden; benim bir bloğum vardı!ama saatler süren ödevler...ekranla karşılıklı donmalarımız...baş ağrılarımız...bitmeyen şeyler...ve üstüne bir sürü karmaşa,stresin en acımasız hali,içime batan bir sürü bilgi.bazen hayata kendinizi bırakmak istersiniz ya öyleyim, ama biliyorum bir an bıraksam tekrar tutunamam...son günlerde ne çok düşündüm, hiç çıkış yolu bulamadım, ne kadar nefret ediyorsam belirsizlikten, o kadar içine girdim...küçücük düşünceler,dertler üstüne gittikçe kocaman olup içine aldı beni...keşke akışına bırakabilsem...ufff diyorum herşeye etrafımda dönen hayata,tamam kabul ediyorum,şu dakikalarda benden çok büyük dertleri olanlar var içinden çıkılmaz dertleri, kaosun içinde,ateşin altında kalanlar...ama bunlar iyi yapmaz ki beni,daha da kötü yapar halbuki...
birşeyler yazmak istedim...yazamadım galiba,ama kafam çok karışık...açtığım kapılar yüzüme kapanıyor...herkes anlayışsız...kimse kimseyi dinlemiyor.
ama kimseden nefret edemem ben, en fazla gıcık olurum,çok sık sesim titreyerek konuşuyorum bu günlerde...güçsüz müyüm? bilmiyorum. ağlamaklı? evet.
tesadüfler korkutuyor beni... umutsuzluğa düştüğümde beliren bir ışık korkutuyor-nasıl bir karanlık gelecek ki ardından?-ama bilsinler ben taviz vermem...taviz ise tek seçenek...hoşçakal derim hiç olmadı!ama denemeli önce tüm yolları.

2007-10-18T23:19:00.000+03:00

ben bir kucuk akil kocaman kutuphane koselerinde...mekan buyuk...is buyuk ben kucucuk...bazen kaybolurum eski bir dergide bazen yolumu bulurum,ciltlerin icinde...
ve okul tam gaz devam ediyor...ama blog duragan...bayramda ozenle cektigim fotograflari bile eklemeye vaktim olmadi...aslinda vakit vardi belki ama halim yoktu...yada ikisi birdan...simdi gene ne imlaya halim var ne de kelime oyunlarina...sayfalarin...odevlerin...sokaklarin icinde kayolmus ben...vazgecmek zorund akaliyorum yavas yavas bu sene icin belirledigim hedeflerden...okul kapliyor hepsinin yerini...yeni yeni dersler...projektorlu ama oerdesiz amfiler...5 saat suren...baslamadan biten dersler...vefa(semt olan)..huzun.(duygu olan)...yorgunluk..falan filan...

2007-10-10T22:39:00.000+03:00

-hanfendi...o basinizdakini cikarip sapkayi ole taksaniz...
-(icimden)takarim takmam sana ne hem ben seni de takmam ki!... yenisin sen belli...takmam ben seni...hic birinizi takmam...ama kafama istediimi takarim sen karisamassin...dierlerde kariamaz...bak kizarim....ufffffffff...hem hanfendi kim ben diilim o kesin...ben hum yaaa...hanim da diilim efendi de diilim...gidin basimdannnn

garipti...10sn sora unuttum ama bloga yazmak icin aklimda tuttum...yaziim ki dedim...unutmiyim...bi gun okuyup gulim(agalincak halimize)...bi de yazdikalrim anlasilmio biliorum...dun sabahtan aksama kadar gezdim...bugun de...he arada bi de okula gittim..aman o da bi cesit gezme iste...

2007-10-08T21:49:00.000+03:00

oku..bugun...yarin hergun...Allahin adiyla oku...Allahin kelamini oku...
kadir gecemiz mubarek olsun...

2007-10-08T14:03:00.000+03:00

gene korktum yollardan, gene sindim koseme...annem diyor ne var vefa da? gitmem lazim vefaya...kafam karisik gene, bir seyler okudum ruhum da karisti,yollar karisik, hersey karisik, merak ediyorum?kim hayal ettigi yerde bizim nesilde, ben?bilmiyorum hayal etmedikleri, hayalinden korktuklari yerlerde olanlardan heberim var ne yazik...keske olmasaydi, keske okumasaydim,keske gozlerim dolmasaydi...3 yil once olsa sevincten dolardi belki, ama simdi gecti...cok gecti. hayaller degisti, hedefler silindi...sonbahar yaprakalri gibi...ruzgar nerden eserse...salindik oylece..bosver be canim sikma canini gececek...alisacaksin belki...ama alisma sev mumkunse..gerci seviyosun belli ki ama alisamadin, neye alisamadin ki? alismayi deneme belki de sevmeye devam et sadece...birak hayat nasil akiyorsa oralarda sen de oyle ak..

bi resim vardı...üstünde yalnızlık...kararsızlık...bu da benden geldi

2007-10-08T12:04:00.000+03:00

bekledim
seni çok
saat vardı
kolumdaydı
sahil yolundaydı
geç kaldın
bensiz kaldın
nefessiz kaldın
hevessiz kaldın
geç kaldın
sessiz kaldın
umutsuz kaldın
hayalsiz kaldın
geç kaldın
gerçeksiz kaldın
gereksiz kaldın
bensiz kaldın...

bir sürü şey...

2007-10-06T14:26:00.000+03:00

okul başladı. henüz hiç derse girmemiş olsam da başladı...sayın rektörümüz!konuştu adet yerini buldu...yalnız sanki bu sene olay yoktu. ben bile şaşırdım.
ders seçmekti,şuydu, buydu derken karışmış olan kafama bir de bu sene dahil olmayı düşündüğüm etkinliklerle ilgili çalışmalar takıldı...bugün osmanlı türkçesi derslerine başladım, minyatürde bayramda sonraya...sonra bisav var,kaydolmayı unutmassam eğer seminerlerine katılacağım
ama nedense bunlara enerjim var mı emin değilim tek bildiğim cok istediğim...
birde geçenlerde asfa mmd'nin iftarına katıldım organizasyon da, katılım da beklediğimden iyiydi buna da şaşırdım...artık şa şırmadan hayatın akışında kaybolmadan o akışta var olmak istiyorum...

şimdi seyreyliyorum seni
ey hayat
bana sun güzelliklerini
neşeli masallar anlat
mavi ile yeşil buluşsun gözlerinde
renklerin ahengi
sen ve ben
dalalım uykuya masallarında
ah hayat
üzme beni artık
neşeli masallar anlat
sırça köşkü
gizemli ormanı
renk renk çiçeklerini
sevdiğin herşeyi
bana neşeli masallar anlat
gel hayat

2007-09-29T19:53:00.000+03:00

bugun benim icin cok ozel bir gun...hayatta cok deger verdigim insanlardan birinin dogum gunu, hayatin merkezine ozel gunleri koymasam da biliyorum...hatirlanmak guzeldir.nuriscim sen hep hatirliyrum, cok ozluyorum,simdi beraber olsak ne guzel olurdu, beraber pata yapar, berabe rkutlardik dogumgununu...sarkilar soylerdik beraber,kosardik cocuklar gibi, gezerdik, alisveris yapardik...bir suru sey, nuriscim nolur seneye burda ol...amerika cok uzak degil ucaga atladin mi 10 saat:)atla gel, esyalarini da yaninda getir...tebi aileni de:0ve bir daha gitme...cok ozledim, sana bir hediye hazirlamistim ama bloga koyunca cok feci bozuldu...renkler fln ters dondu, okunmuyor da, ama ustune tiklarsan yeni buyuk olarak acilir guzelce gorursun:)

bir bahar aksami....

2007-09-27T00:39:00.000+03:00

gecen hafta ki yazamama durumumdan dolayi atlanmis birseyleri paylasacagim simdi...bu ramazanin en guzel iftarini ettik gecenlerde, kimisi 2 senedir kimsi bir kac aydir gormedigim arkadaslarim ve sultanahmet, muhtesem bi atmosfer....kimse olmaz mi yanliz kalirmiyiz...ya sogukluk olursa derken baslayan ve hic bitmesin dedirten saatler, cok seviyorum ben arkadaslarimi, beni sevenler de var iclerinde mutlaka...o sohbet ortami, eski gunlerdeki gibi, sicacik, ne yemek muhim benim icin ne baska sey, herkes benle hemfikir degil belki ama olsun, hersey cok guzel,..hatirlamak ve de nelere guldugumu, nasil kendimi kaybettigimi, neden onlari boyle cok ozledigimi...hissetmek derinden sultanahmeti, namazi...ve tadini farketmeden sohbet arasinda icilen kahveler,bir de takintim var sevmem takim olmayan birsey, fincan ve tabagi uyumsuz, ama bosver... sekersiz sevmem ben ama olsun, cok seker var etrafimda...ve gece biterken bogazdan esen ruzgarla, icim sicacik...uskudar guzel...deniz guzel, hersey guzel bana bu gece...eve gec kalmak bile guzel...simdi hizlica yazdim kusurlarim affola, bekleyen bir arkadas var zira,unuttum gene klavyeyi bosver....bir bahar aksami caliyor simdi fonda...sonbahar da bahar degil mi?

bir gün

2007-09-26T16:17:00.000+03:00

dün okuldaydım...aylar sonra sabah erkenden kalktım...otobüsde kitap okudum, vapurda mide bulnatısıyla,boğazın dalagalarını izledim...sirkecide güneş parlarken yüzümde, ben bu şehri seviyorum dedim, pis havası temiz gibi geldi ilk kez, özlemişim...tramvay sıkış tıkış değildi Alahtan sinirlenmedim...önce çemberlitaşta bir han aradım sokak sokak gezip...halbuki cadededeymiş. sonra laleli, ben beyazıd desemde...ve o kapı, yeni güvenlik görevlileri bile kızdıramadı beni, özlemişim okulumu...çok erken gitmişim dolaştım öylece...gezdim kat kat...girdim ilk kez gördüğüm amfilere... izledim, dar sokakları,kocaman pencerelerden...sonrasını anlatmayayım, hep kalabalık, hep bekleme, hep bürokrasi...sevmediğim şeyler yani...sevdiğim kocaman pencerelerin önüne konan güvercinlerin kararsız hali, gitmeli mi gitmemeli mi?...

2007-09-24T22:09:00.000+03:00

çektiğim bir resim...iç içe geçmis halime tercuman olsun diye...

2007-09-24T22:01:00.000+03:00

yazacak cok sey vardi son gunlerde, iyi seyler, kotu seyler...yazmaya bazen vakit yoktu bazen istek...bazense bilgisayarin basina gectigimde yazmak icin, hep yapilacak baska seyler cikti...bir hediye hazirlandi...bazi isler halledildi...arkadaslarla konusuldu...bir dolu sey...ama icinde bloga yazmak yoktu, oysa yazacak cok sey vardi...simdi de daha fazla ertelemeden, klavyeyi turkceye bile cevirmeden,oylece eski bir dftere yazar gibi...hoscakal blog,yakinda gorusmek uzere....

başım ağrıyor...

2007-09-16T18:38:00.000+03:00

bugün bir enteresanlık mevcut bende ben mi orucu tutum oruç mu beni emin değilim. başım ağrıyor... midem bulanıyor...sanki her an düşüyorum...şekerim mi düştü nedir anlaşılan ben bu ay oruçtan başka birşey yazamayacağım...düşünemeyeceğim...çok yazık...hayır orucun bendeki asıl yan etkisi bu değil...keşke olsa...asıl sorun bende oluşturduğu sinir ve duygusallık durumu...her şeye aşırı tepki veriyorum...2 gündür 2 aydır ağlamadığım kadar ağladım,bağırmadığım kadar bağırdım...ilk iki gün müthiştim. 3.gün fos çıktım kısacası...biran önce kendime gelmem lazım...şuan anladığım kadarıyla bir diğer yan etki de yazamamak olsa gerek...saçmalıyorummmmm

2007-09-15T13:44:00.000+03:00

my tears
raining in to my heart
as a rainfall
so hard
so short
can`t stop
can`t name
what`s hapenning
inside me...
just need something
something
could help me
could get me up
just like a baby
like firs step
happy
worried
new
so real...

Hoşgeldin Ramazan

2007-09-13T20:58:00.000+03:00

bugün Ramazan ayının ilk günüydü, sahura kalkıldı, oruç tutuldu, iftar yapıldı...tabii inananlar ve kuvveti olanlar tarafından. ilginç olan ben bu sene cok endiseliydim, önceki yıllara göre oruçlu olacağımız saatler daha uzundu,ya başım agrırsa, ya susarsam diyordum, şimdiye kadar böyle sıkıntılarım olmamıştı çok şükür...bugün endişelerimin yersiz olduğunu anladım çünkü Allah bizi bizden iyi biliyor, hatirladim...ve hissettim, ibadet etmenin keyfini, bu güzel ayın tüm o ruhunu daha ilk gününden hissettim, çünkü beklediğimin aksine iftara kadar hic acıkmadim, hic susamadım, halbuki gün boyunca bardak bardak su içerim, aklıma bile gelmedi...şükretiim,yaratana ve onun tüm nimetlerine, şu güzel aya, her dakikasına...Rabbim daha nice guzel ramazanlar göstersin inşallah bizlere

ıslandım

2007-09-12T22:50:00.000+03:00

beklenmedik yağmur Üsküdar`da yakaladı beni, ıslandım ıslandım...daha kötüsü uzun süre de ıslak kaldım-kuruyana kadar-simdi başımda ağrı, vücudumun tümünü saran hastalık hissi, yarın Ramazan başlıyor unut hasta olmayı diyorum kendime...olmam İnşallah zira yılın en sevdiğim donemi yarin başlıyor. Rabbimizi, ihtiyaç sahiplerini, hatırlanması gereken bir çok değeri bize hatırlatan, çok güzel bir ay başliyor, İnşallah çok güzel baslar ve öyle de geçer...hepimize hayırlı olsun

hum baked cake:)

2007-09-10T17:20:00.001+03:00

bir degisiklik...

2007-09-10T11:24:00.000+03:00

bloga ilk yazmaya basladigimda, imla kurallarina hic dikkat etmemeyi dusunuyordum, zira yazilarim dogalligini kaybediyormus gibi geliyordu, ama vazgectim yeni bir karar aldim bundan sonra elimden geldigince dikkat edecegim,bu kararimi internette dolasirken, bozuk imlalardan nasil rahatsiz oldugumu farkedince aldim,- gerci yazilarin dogalligini yitirdigi ve usluplarin tekduzelesdigi konusunda fikrim devam ediyor-. tabi yazilarimin mukkemmel olmasi degil simdilik hedefim, ama bir baslangic yaptim ve ilk yazimda ki "diil", "olduundan" seklindeki kelimeleri duzelttim. eger varsa, okuyucularimin bu konudaki gorusunu bilmek, duzeltmelerini almak isterim...yanliz noktalama isaretleri konusunda sikintim buyuk, hic sevmiyorum onlari... nokta, virgul yetiyor bana. arasira da soru isareti ama yine de onlari arttirmak icin de caba gosterecegim. insalah yakinda klavyemi turkceye cevirip o seklide kullanmaya alismaya da calisacagim, gerci biraz zor gorunuyor ama artik bir seyler yapmam lazim,durum vahim.

1ay

2007-09-08T23:14:00.000+03:00

bloga yazmaya baslayali tam 1 ay olmus. bu sure belki cok kisa belki cok uzun...hayatin icinde bulundugun dilimine gore degisiyor, ben simdi zamani yakalayamadigim, bir turlu tutamadigim bir donemindeyim. uzunu kisayi hissedemiyorum, zaman geciyor, ben ayniyim, yerim hep degisik, yarin nerde nasil olurum, ne hissederim bilmiyorum. dusunuyorum bir ay sonra da yaziyor olur muyum? ya bir yil? peki ya on?...

yazmak yada yazmamak

2007-09-06T23:48:00.000+03:00

birkac gundur hep aklima yazacak seyler geldi, defalarca da bilgisayarin basina oturdum hatta hic kalkmadim ama nedense yazamadim, hic birsey yazilmaya deger gelmedi bana...oysa guzel seyler vardi anlatacak arkadaslar, kalabalik sohbetler, muhabbet muhabbet, elmali turta, elmali kurabiye,elmali kurabiyemsi...ve anlatacak sikintilar, yorgunluklar , kosusturmalar, tembel olma durumum,falan filan. yarinda tembel olmam insallah zira yapilacak isler var, bigin ki gibi sokakta olu gibi dolasmak istemiyorum. hersey keyifli gitsin istiyorum, oyle umuyorum...birde yeni takilarim var biri cok guzel mor biri de digerlerinden daha az nefret ettigim bir tonda pembe iki tane tahta boncuktan bileklik, az gorusulen, uzaklarda yasanan, cocukluktan kalma ama hic unutulmayan bir arkadastan bileklik...ne tatli bir duygu, cok guzel bilekliklerim, insallah kaybetmem. malum takilarla aram iyi degil...

ummadım bulmadım...

2007-09-02T20:57:00.000+03:00

bugun harry potter'a gittim öylesine birşey ummadan,ilk çıktığı dönemde kitaplarını hızla ve heyecanla okuduğum, filmelerini sabırsızlıkla beklediğim ama hep hayal kırıklığına uğredığım harry potter serisi uzayan aralarla beni kendinden soğutmayı başardı, tebrik ediyorum. bugun filmi seyrederken hatırladım yinede kitabı ozaman bende uyandırdığı heyecanı, galiba 2 gün sürmüştü okumam(geceler de dahil sayılabilir)şimdiyse bende sadece çocukları kötü etkileyebilecek bir film hissi uyandırdı...yaşlanmışım galiba

hosgeldin sonbahar

2007-09-01T23:51:00.000+03:00

seviyorum bu mevsimi, yagmuru, tatli esen ruzgari, vakarla dokulen yapraklari...bu sonbahar oncekilere benzemiyor simdilik,hem benim icin hem istanbul icin...ama simdi kendimde, ve istanbulun sonbahari pek seven bir tepesinde, evimde soluyorum yagmur kokusunu, seviyorum ben bu mevsimi, aniden bastiran ruzgarla bahceden eve esya kacirma halini, kararsiz, bir sicak bir serin, bir durgun bir kizgin olma seklini seviyorum, bu sonbahar cok guzel gecsin istiyorrum, kendimi bulmak, ruhuma kavusmak, sansli olmak istiyorum...eylulun 1nde 2sine dogru giderken, hala bitmedi drina koprusu buldum ya sukur diyorum...drina koprusunun ustunde uyu bu gece hum ama mutlaka guze uyan sabah, ustunden gecen savaslara, acilara inat, yalniz keyifleri hatirla ve uyan yeni bir gune sabah uyandiginda hala hatirlamaa calis kac kez islandigini guz yagmurlarinda, ve umut et islanacaksin daha da...

kayboldum

2007-08-29T10:15:00.000+03:00

zamanın mekanın hayatın içinde kayboldum...teknolojiyle ilişkiimkesilmiş durumda...ne kandilde birkaç kelime yazabildim...ne öncesinde ne sonrasında...ama biraz daha iyiyim galiba...daha iyi olmak umuduyla bekliyorum şimdi...ne zincir kaldı ne başka şey...bir tek kafamda karıiıklık ve bir hissizlik hali...güle güle blog kendi evimde ve kendimde görüşmek dileğiyle

uffff

2007-08-26T23:45:00.000+03:00

neden arıyorum mutlu olmak için...i need a new solve...i'm totaly lost...don't know where don't know why...i just need something to put me alive..but there is nothing around...nothing i want happens...everything's so complicated...life is going bad bad bad...kendimi ifade edecek birde dile ihtiyacım var galiba...olmuyor boşaltamıyorum içimdekileri bildiklerimle...Allahım yardım et bana...beni mutlu edecek bir şeye ihtiyacım vaaaaaar...

yarin oldu bugun...

2007-08-26T21:39:00.000+03:00

evimden yaziyorum...dunun yarininda...ve diyorum ki Allahim koru bizi kotunun kotusunden yetti bu kadari..sifa ver lutfen...bi kac gun once tahmin ettigim gibi 1-2 yil surmedi pismanligin gelmesi 2 gun yetti...hersey cok kotu gitti...kafam karisik vucudum yorgun...gulumsemeye ve baska seyler dusunmeye calisarak gecen bir gunun ardindan... aklimda sadece yalpalayan, oraya buraya dusmekten son anda kurtulan halim var, hasta olan ben deilim aslinda sadece hassas olanim galiba...uyumak istiyorum ve uykum kabuslarla bolunmesin istiyorum...ama yatmaya cesaretim yok...midem bulaniyo...galiba biraz da atesim var...gecsin artik hersey ,yarin guzel bi gune uyanalim, lutfen bitti,hersey yolunda desinler...ben hungur hungur aglamadan bitsin bu iskence lutfennnn

zincir....

2007-08-25T13:53:00.000+03:00

zincir kırıldı dun istemeden. fazlaca mesgul olan kafamda yazdıgım onca yazının hiç biriniı yazıya dökmek mümkün olmadı. ne zaman vardı ne de guc...enteresan deneyimlerle gecen bir günün ardından bir dakika dahi uyumadan gecen bir gece...düşünmek düşünmek...hayatı...ölümü...acıyı...ve en çok da kararları düşünerek geçen...hem bedenimin hem aklımın yorulduğu bir gece...onlarca blog dolduracak kadar düşünce...fakat ne ilginç hepsi silinmiş durumda beynimden...sadece uyumak isteğim bir şey düşünmeden...üzülmeden...zor görünüyor şimdilik...yabancı bir odada yabancı bir bilgisayarda öylesine yazılmış bir yazıyla hoscakal şimdilik ey blog...yarın görüşmek ümidiyle...

hastane ve ben

2007-08-23T22:42:00.000+03:00

gunumun yaklasik 8 saatini hastanede gecirdim. sanirim bugune kadar en uzundu, fazla zorlu olmamakla beraber, guzel sayilmazdi tabii. bir defa hastane denilen yeri hic bir haliyla sevmiyorum. iceri girdikten kisa sure hafif bir bas donmesi, mide bulantisi buluyor beni, halbuki artik ilac kokmuyor hastaneler, hatta otel saniyor bazilari kendini, ama adi antipatik bir kere, sifahane olsa eminm boyle etkilemeyecek, ama hasta kelimesi bastan sarsiyor; illa ki basiyor beni, oyle cok kotu anilarim falan da yok halbuki hastanelerle ilgili, ama yok anlasamiyoruz bir turlu...bugune kadar hastaneye cocunlukla dogumlar icin gitmisimdir, sayisini unuttugum kuzenlerimin, suslu kapilari, neseli aile uyeleriyle, dogum sonrasi zityaretlerine gitmisimdir hep. kucuk bir bebek, gulen yuzler ama yok yine on dakikadan sonra, basimda bir donme, midemde bulanti...tabi bir tek dogumlar icin gitmedim hastanelere...ufak tefek operasyonlar; bol bol bademcik ve geniz eti amaliyati, apandis, burun ici bir seyler ama hep operasyon niteliginde olaylar icin gittim. tabii birde yogun bakim maceramiz vardi ki hastanede, kisa zamanda cok sey hisstemistim, cok aci cekmistim orada, henuz bir cocuk olarak, sevdiklerimin uzuntusunu gormek, hastaneden daha da uzgun, belki de yikilmis olarak ayrilma ihtimalimizin oldugunu bilmek, herkesin gozunde o korkuyu tekrar hissetmek, ama yarim saatten uzun durmadigima eminim, fakat daha uzun surebilir anlatmam, Allahtan korktugumuz gibi sonuclanmamis da sadece keyifsiz bir ani bizim icin...bugun ki ise bambaska, radikal bir kararin sonucu olan, riskli ve uzun bir ameliyat, hic desteklemedigim ve pismanlik duygusunu bir kac yilda getirecegini bildigim, geri donusu olmayan bir ameliyat,ve zor bir bekleyis, gecmeyen zaman, zorda olsa bittikten sonra bile sancisi dinmeyen, cikti mi?, yogun bakimda mi?, iyi mi?, gorsek?, hazir degilmi? neden?, ne zaman olur?... derken gecen zaman ve midemde bulantisi, basimda donmesi devam eden yorucu bir gunun ardindan ceset gibi ben...

after party...

2007-08-22T23:40:00.000+03:00

eglence, bicim bicimdir kanimca, kimisi sarhos olup kendini kaybettiginde eglenir bana iskence gibi gorunsede, kimi icinse bagirmaktir belki, bqzilari icin sarki soylemek, calismak...bir suru seyin karsiligi olabilir belkide. kimileri de eglenmeye ihtiyac duymaz pek fazla tv seyretmek bile eglence olabilir bazialri icin. kimilerininse eglence analyislari gariptir biraz benim gibi kimi zaman deniz kernarinda dalga sesi eglendirir beni kimi zamansa hiz treninin tepesi...bazende pek de tarzim olmayan eglencelere kalirim sanssizliktan...bugunde ogle bir eglencedeydim..herkesin eglendigi benim sikildigim ilk etapta... zira ben pek oyle herkesin orasinda eglenemem...cok gizemli konustum galiba, bu eglencenin adi kina...

kına gecesi
isim

Düğünden önceki gece kızın evinde gelinin parmaklarına kına yakılırken yapılan eğlence. diye tanimalmis saolsun TDK, kim bilir kac yillik tarihi var bu gelenegin, internetten arastirip bulmak muumkundur kanimca ama yorulmus durumdayim suanda parmakalrim ve gozlerim bile senkronize degil, ne yazdigimin farkinda sayilmam. ama ben bu gelenege zor da olsa alistim. bir suru kizin toplanip once ortada o daldan bu dala calan muzige ayak uydurma cabasi ve onlari seyreden orta yasli kadin toplulugunun sohbet ortami, sonra gelen kina mevzuu, bilmeyenler icin ayrintiya girmek lazim(ders mi anlatiyorum ben) elelrinde mum tutan bir gru kizin olusturdugu cadirin altindan genellikle geleneksel kiyafetler-bindalli vs.-icinde bazende oldugu gibi ama mutlaka kafasinda parildayan, komik, kirmizi, tulbent vari bir seyle ortaya gelen gelin-adayi-aday cunku henuz dugun olmus degil. esiden ortamda guzel sesiyle meshur bir gonullunun soyledigi yuksek yuksek tepelere... nameleri simdilerdeyse saolsun candan ercetin ne guzel soylemis seklinde gelinin etrafinda mumla gezme dururmu-ki beni en cok kasan tarafi budur zira arkanizda kina gecesine kendisini fazlasiyla kaptirmis biri tarafindan sacinizin yada elbisenizin tutusturulmasi imkani her zaman mevcuttur.-sonra gelini aglatmak icin bosa bir caba-herkes kendi begenip bulduguyla evlenince aglama olayi da manasini yitirmis durumda-sonra gelin elini acma, kayinvalide nerede altin nerede tarzi soylemelrle gelinin avcunun icine konulan altin ve sonrasinda olayin en merkez noktasi kina yakma mevzuu. ve islem tamam hepsi bu toplasan toplasan 15 dakika, ama kina gecesi en az 2 saat. neden? e bu kizlar kurtlarini dokecek, kisacasi adet kizalrin kurtlarini dokmesi uzerine kurulu, kina fln palavra, ben gelecek nesilleri kina yakilmayan kina geceklerinin bekledigini dusunuyorum. ama dikkat yine kina gecesi, bekarliga veda fln degil...yalniz unuttugum bir sey var o da isin kuruyemis kismi kuruyemissiz kina gecesi olmaz, illaki kina gecesi dagitilir, naylon bardakta, kasede, posette, tuller icinde ama mutlaka...bende icinden tuzlu misirlari secer bu konudan da nasibimi alirim...

iste bugunu boyle bir organizasyonla tamamladim yada dunu...ama ben bu safhalrin cogunda yokum. benim oalyim herkes kurtlarinin buyuk bolumunu doktukten, gelinin eli igrenc kina rengine boyandiktan sonra gecenin son dakikalarina ilerlerken pistte kalan kurtlari bir turlu dokulmek bilmeyen insan grubunun arsiina karisan damat halayindan tutun... sakin sakin ha seklinde baslayan ve baska baska sekilelrde devam eden her telden calan muzige sanki herzaman dinledigim seylermis gibi eslik eden, yerinde duramayan, hiperaktif izlenimi veren ben dahil oluyorum. ama ole saatlerce pistte durmak yok acilisi kim yaparsa yapsin kapanis benden 20 dk. yeter bana zaten o sirada elbisemin bi yerleri parcalanmis, ayakabimin biy yerleri kopmus, birileri bana coktan carpmistir, daha fazlasinin bende olusturacagi tahrivbati sinir sitemim akldirmaz 20 dk. bana yeter ve gece biter, geride elimde ayakabilarim, kipkirmizi yanaklarim, dagilmis suratimla ben kalirim...birde gozlerim ifadesini yitirir, artik bakan ben degilimdir...

2007-08-22T14:18:00.000+03:00

sadelik en sevdigim sey sanki, herseyin sadesini tecih ediyorum galiba...ama bir yandan da seviyorum parildayan suslu her tarfindan bir sey fiskiran seyleri boyle hayatlari,boyle resimleri, boyle durusu olan insanlari, kiliklari. ama kendimle yan yana getiremiyorum bir turlu. sanki bir parca suslenirsem herkez beni farkedecek, cirkin olacagim, ben olmayacagim... oysa ruhum tasiyor cesitli susleri farkli renkleri, istiyorum bendende fiskirsin icimdeki renkler, sesler, ama izin de vermiyorum kendime. ve en cok da giyim de boyleyim, bugune kadar(ki yasim 18) akranim olan diger kizlarin aksine toplasan toplasan 5 kez hafif suslu kategorisine girmisimdir. taki takamam pek, takim da yoktur. zira bugune kadar bir takiyi iki kere takmak pek nasip olmamistir bana, taktiktan yaklasik 15-20 dakika sonra daralir bir yerlere firlatir bir daha da bulamam takilarimi belki de bulmak istemem alirken cok sevdigim ne hos dedigim halde. makyajdan anladigim siyah goz kalemimi, surup dagitmak sanki 3 gun once surmusumde dagilmis goruntusu olusturmaktir, yeni yapilmis makyaj goruntusu bana gore degildir. bu makyaj dedigim sey de 8-10 defa en fazla bu gune dek. ama nedense beni boyle gorenler hemen bu goruntuye alisir, her zamanki halim sanir, hatta nasil olmussa lisede 1-2 defa surdugum kalem hocalarimin aklinda yer etmis ve gorusmeden gecen belli bir zamandan sonra beni gorduklerinde makyaj yapmamama hayret etmislerdir ilginc bir seklide, yuzume fondoten degmisligi yoktur, goruntusu bile korkutur, ruj denilen seyi surmemle silmem bir olur, ama yine de baskalarina makyaj yapmayi bilirim, resim yapmak gibidir benim icin eglencelidir renklidir...simdi bugun neredeyse 1 yil ustune susleniyorum annemin diktigi mor, parlak elbisemi giymek planim ama her an cayabilirim aksam gelip giyindigimde ayanda kendimi gormessem isler degisir cok defa da olmustur bu, aynadaki ben degilsem kot pantolon tunik moduma geri donerim dogustan fonlu saclarimi toplar okula gidiyormus goruntusune burunurum ki farkedilmeyeyim, utangacta degilim ama anlamiyorum nedir bu halim. eger fotograf makina(m?) buralarda olsaydi aksesuarlarimin resmini cekip bloguma ilk defa benim cektigim bir resmi koyacaktim ama olmadi simdilik netten buldugum, gorup ne hos seyler dedigim yinede benden uzak durmasini tercih edecegim aksesuarlarin resmini birde gordugum zaman fellik fellik kacacak yer arayacagim bir makyaj setini ekliyorum ki her blogu actigimda bunlari goreyim, yolumdan sasacak olursam kendimi geleyim...

nerdesiiiiin?

2007-08-21T18:39:00.000+03:00

yazdigim yazidan beri surekli olarak o alplerdeki fotografi ariyoru, bana kendimi heidi gibi hissettiren o resim yok olmus. elimdeki bi kac senelik nat geo lari inceledim ama bulamadim. gerci sayfa sasyfa bakamadim, konualr bolumunde de yoktu maalesef, soyle bir goz attim hepsine, internette aradim ama bir suru fotograftan hic biri benimkine benzemiyordu, aslini bulana kadar idare edecek bir sey buldum en sonunda, gerci benimkisiyle alakasi yok, ama verdigi his biraz benziyor diyelim...simdilik idare edelim

hayal kurmak serbest

2007-08-21T15:28:00.000+03:00

bugun yazasim ustumde bir suru sey yazmak istiyorum aklima habire bir seyler geliyor. yarini beklersem unutucam biliyorum.onun icin yaziyorum...
hayal kurmayi sevmem aslinda, hayalperest olmaktan kimseye ayda gelmez kanimca, gerceklestirilemeyecek hayallerle vakit harcanir en fazla ve kurdugun hayalleri hic biri gerceklesmeyince hayal kirikligi...ama hayallerin gerceklesmesini beklemek hata, hayal iste olmayacak bir sey ki hayal ediyrsun olacaksa plan yap, hedef belirle...
bir de hayaller vardir sadece bir ani hayal ederse olamsi pekala mumkundur iste benim dun gece dusunmekten vakit buldukca kurduklarim gibileri...
bir resim vardi sanirim national geographic ten akilmda kalmis emin degilim. bir makalenin icinde bir fotograf alplerde bir ev tahta pencereleri acilmis panjur mu demeli bilmiyorum...bahar var alplerde, cicekler gorunuyor pencerden rengarenk, iste o fotograf geldi aklima ve orda olmak istedim pencereden disari bakmak, ruzgarin ve gunesin ahengine birakmak kendimi, birda boyle degilim tabi ayz hali yok ustumde zayifim, beyazim, saclarim hayal ettigim gibi, saclarimi ruzgara birakmsiim, saliniyor-demek etrafta kimse yok-ozgurum ama bir anlik bir fotograflik ozgurluk bu dusunmeme ozgurlugu kasteddigim dusunmeden hissetmek ve sukretmek yaratana doga icin, nefes iicin, hersey icin...

uyumak yada uyuyamamak...

2007-08-21T12:34:00.000+03:00

dun gece uyuyamadim yine. her zaman ki hatayi yaptim; yatmadan once kitap okumaya kalktim, halbuki cocuklugumdan beri biliyorum ki eger kitap beni sararsa yada icinden birseyler beni dusunmeye iterse o gece ne kitabi bitirmek mumkun olur ne uyumak ama yok inatciyim, gun boyu vakit bulmadim ya hic olmassa bir elli sayfa okur yatarim dedim. elli sayfa okudum sonra bir elli sayfa daha sonra uykudan gozlerim kapanirken kitabin kapagini ve isigi kapattim. uyumak icin hersey hazir. yanliz bir sorun var beynim durmuyor, on-off u da yok bu sistemin kendisi istemeden kapatamiyorsun. mesaisi dolmamis anlasilan, kitabin devamini yaziyor benim inatci dusuncelerim, hayir uykum var cok fena o da biliyor. ama yok ne uyku var ne rahat bana artik kalk diyorum kendine git otum macitin basina elbet birileri vardir msn olmadi okuyacak bloglar, gazeteler...bir suru sey. ama olmaz kalkarsam eger yataktan bu isin sonu yok. kabul edemem yenilgiyi savasicam diyorum. zannediyorum sabah 5 sularinda savas nihayet buluyor. tamam diyor ne halin varsa gor benim de pilim bitti artik...

yapmak istediklerim

2007-08-21T00:07:00.001+03:00

bundan sonra aklima geldikce bloguma yapmak isediklerimi yazmaya karar verdim, boylece sadece aklimdan gecip unutlma ihtimalleri ortadan kalakacak, bir gun geri donup yaptiklarim, yapmadiklarim, yapamediklarim, yapmaktan vazgeciklerimi gorucem simdilik aklima gelenleri yaziyorum yada gelenlerin bi kismini yaziyorum birbiriyle uyumlu olanlari nedense...

grafik design fln ogrenicem-kendi bloguma fln yeticek, fotolar uzerinde oynayacak kadar zira grafiker olmaya niyetim yok henuz-

daha iyi yazi yazmanin bir yolunu bulucam-gercekten beni yansitan, bana ait yazilar-

ya bi izleyemedim dedigim filmleri izlicem

bi gun, ya abi ne kadar cok yazmisar cidiye almislar demek bu isi dedigim cins bir blog sahibi olucam

osmanlicayi adam gibi ogrenicem-adam gibi derken son doneme ait eserlerin matbu yazilislarini diil gayet eski el yazmalrini okumayi ve en azinda sozlukle anlamayi kastediyorum-

turkler soledir, dindarlar boyledir, bizim nesil soyle yapar diye elestirdigim olumsuz seyleri elestirmeyi birakip, bende zerresi olmadigini anlayana kadar cabaliycam-imkansiz gorunuyo ama olsun-

pek de uyumsuz oldular ama bole daha iyi galiba her neyse devami ne zaman eserse...

felaket

2007-08-20T23:37:00.000+03:00

bugun simdiye kadar bloguma gonderdigim 3 yaziya goz attim. ucunu de okunamaz buldum. tamam imla kurallari umrumda degil, hizli yazmassam beynimdekiler ucup gidecekmis gibi geliyor anladim. ama insan yazdigini bir defa okur oyle gonderir.
-ayy simdi de bir suru nokta virgul oldu-acaba hem konusur gibi yazmak hem de iyi yazmak mumkun mu? galiba eskiden yapiyordum bunu; lisedeyken falan bir seyler karaladigimda kendimce, yada odev yetistirdigimde boyle olmazdi yazilarim. sicak ve okunakli olurdu. simdi ya makale yazar gibi yaziyorum yada boyle sacmaliyorum. kubbelatina gitsem diyorum hani su yazi atolyesine cok super olur ama pahali ne yazik ben de burs yok. degil yazilarimi gelistirmek kitap almak icin bile burs aramadim ki ben..uff kubbealti iyi fikir ama once biraz pratik yapmak lazim-rezil olmak yaad olmamak- sonrada sponsor bulmak. hayir birde su ingilizce klavye olayi beni hasta edecek. sanki tr den yazmiyorum burasi america fln da ben birini kandiriyoruum. yok oyle bisey gayet istanbuldayim gayet turkce konusuyorum ama klavyem ingilizce. e duzelt ozaman... biri tembel mi dedi?

hayat ne garip...

2007-08-19T14:38:00.000+03:00

neden garip bilmiyorum ama hayat cidden garip her gun baska supriz(nasil yaziliyodu ya bu?) sunuyor.. her gun baska hikayeler donuyor etrafimizda. insanalr degisiyor,ekleniyor,cikiyor hayatimizdan etkilenmemis gibi yapiyoruz hicbirseyden yada bazilarimiz fazlasiyla belli ediyor hislerini. mubalaga bir numarali dostumuz bazen cok azimiz kacabiliyr ondan. kacmak isteyen yok belkide seviyoruz acilarimizi, sikintilarimizi, sorunlarimizi buyutmeyi. ama nedense guzel seyler cabuk unutuluyor, sevinmeye korkuyoruz bazen de ardindan sikinti gelir diye...hayat garip cidden oynuyor bizimle eger basaramassak ona ayak uydurmayi. sarsiliyoruz gunden gune ve duruldugumuzda bocaliyoruz, anlamsiz geliyor hersey, gene mutlu olamiyoruz... yada hep mutsuz saniyoruz kendimizi gercek mutsuzlugu tadana kadar, o zaman anliyoruz herseyi,kiymetini bilemediklerimizi o zaman farkediyoruz ama hep gec oluyor, kimse hicbir seyin kiymetini vaktinde analmiyor su dunyada...hayat ne garip...

anlasilamamak mi kotu anlasilmaktan korkmak mi?

2007-08-09T21:38:00.000+03:00

kimse beni anlamiyor, sanirim bunu konusmayi ogrendiimden beri fln soyluyorum cesitli dillerde de soyleyedebilirim. dundu sanirim yine hatirladim cevremin beni anlamadiini, kizmadimda onlara o kadar alismislarki dunyaya kendi ozel yapim at gozluklerindne bakmaya mumkun diil benim gibi goremezler(ayni onlar gibi konustum)tanidigim insanalrin %80'i falan kendini dunyanin merkezinde saniyor, dusunuyorum bazen bende mi oyleyim. korkutoyor beni bu dusunce oyleyse cok korkunc. cunku aciyorum oylelerine hic mutlu olamicaklar, peki ben olabilcekmiyim? hayir, o zaman ne fark var? hic ama yine de benim at gozluklerim yok tamam kabul ediyorum kontakt lenslerim var ama gozlukalrden hep nefret etmisimdir. (ne igrencti-espri bile diil) neyse simdilik benden bu kadar devami yarin...

anlatacaklarim oldugundan degil

2007-08-08T00:32:00.000+03:00

anlatamadiklarim oldugundan buradayim kendime, kimseye anlatamadiklarimi, korkma kotu seyler degil sadece herkesdeki gibi sikintilar heyceanlar en cok da dusunceler zira ben beynimin dusunme islevini durdurma yeteneigine sahip diilim-baskalari sahip mi onu da bilmiyorum-galiba uyurken bile dusunuyorum cunku ruyalarim genelde dusuncelerimden ibaret-karsi konulmaz'sacma' neden dusundugumu bilmedigim dusuncelerim-simdi bunlari bazen ifsa etmek bazen sacmaligini test etmek icin burdayim. belki sadece bugun burdayim yarin olmayabilirim. cunki hafizam pek kuvvetli degil yarin bi blogum olduunu unutmus yada unut gitsin demis olabilirim...